Mamacolumn

Mamacolumn, Persoonlijk

Ga nou niet zo hard, lieve peuter!

Hallo lieve peuter. Je bent nog maar net drie jaar geworden dus je mag heus nog wel even wat rustiger aan doen. Met je lange benen en je shirtjes die ineens weer te kort worden. Je moeilijke woorden die je tot voor kort nog verkeerd uitsprak en nu ineens heel wijs correct de wereld in slingert. Je continue stroom aan verhalen en je niet te stoppen behoefte om de wereld om je heen te begrijpen. Je ‘Waarom?’ tot ik zelf ook het antwoord niet meer weet. Sta maar eventjes stil, je moeder vindt het even iets te snel gaan. Lees verder

Mamacolumn

Meisjesmama

Zaterdagochtend, half 10. Ondanks dat ik nu al ruim tweeëneenhalf jaar moeder ben, heb ik nog steeds niet geleerd dat het echt handiger is om eerst zelf te zorgen dat ik ’s ochtends helemaal klaar ben. Op de een af andere manier is uiteindelijk iedereen aangekleed en heeft gegeten, en sta ik nog ongedoucht in mijn ochtendjas met een lege maag. Lees verder

Mamacolumn

Hoe hou je al die ballen in de lucht?

Ik weet nog goed, een paar jaar geleden hoorde ik een collega praten over het moederschap. Over de rollen en de druk die dat geeft. Ik dacht toen, ach joh dat is toch niet zo moeilijk, gewoon jezelf zijn. Nu een aantal jaar later denk ik nog vaak aan dat moment. Het klopt zo, dat ik er een beetje van schrok. Aandacht vind ik belangrijk in deze samenleving waarin de meeste mensen tijdens een gesprek met jou ook met een half oog naar hun mobiel kijken. Maar aandacht voor je kindje, je man, je twee katten, je familie, je vrienden, je collega’s… Hoe hou je al die ballen in de lucht?

Lees verder

Mamacolumn

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet…

Vandaag heb ik de jongens aan iemand voorgesteld. Het was wellicht een spannende, maar hopelijk bevredigende ontmoeting. De tijd zal het uitwijzen.  Deze persoon lijkt in hun ogen onderdeel van het meubilair te zijn aangezien ze hem voortdurend, maar dan ook altijd, straal voorbij lopen.

Lees verder

Gezin, Mama, Mamacolumn

“Wat doet een goede moeder?” 

Na 6 maanden en 3 weken was ik er eigenlijk wel aan toe: even een paar dagen geen zorgen, geen spanning, geen vaste schema’s. Even zonder kindje. Mijn partner en ik zijn vorig jaar april de trotse ouders geworden van een zoon. Die periode was erg bijzonder en heftig. Sommige mensen hebben het idee dat je tijdens je zwangerschapsverlof een half jaar ‘op vakantie’ bent, maar ik voelde me weer net zoals in mijn pubertijd. De hormonen gierden door mijn lijf. Maar we zijn door de heftige tijd heen en na een jaar wordt alles makkelijker, ‘zeggen ze’. Ik kijk er erg naar uit, naar dat jaar. Maar voor mijn gevoel zijn we nog maar net begonnen.

Lees verder