Aan een ovale eettafel wordt van alles gedaan behalve eten

Het avondeten is waarschijnlijk het kortste dat er op een doordeweekse dag aan je eettafel gebeurt. Daarvoor is er al ontbeten, een werkmail beantwoord, geknutseld met veel te veel plakband en huiswerk gemaakt, meestal met iemand die zit te mokken om een proefwerk. Zes uur is gewoon het moment waarop het blad even leeg moet. Dat verklaart ook aardig hoe zo’n tafel er na een paar jaar uitziet.

De ene helft is bezet en de andere ligt vol

Op een doordeweekse middag zit iedereen bij elkaar aan dezelfde kant, want daar staat de laptop of ligt het schrift waar ze samen in kijken. De andere helft van het blad ligt intussen vol met post, een fruitschaal en spullen die er sinds gisteren nog liggen. Bij een ovale eettafel is dat minder onhandig dan het klinkt, want de uiteinden lopen naar binnen in plaats van in een punt en er is dus geen hoek waar iemand tegenaan zit. Wie erbij komt schuift een stukje op langs de rand. Met een volle pan in je handen loop je er ook langs zonder opzij te stappen, en bij een rechthoekig blad steekt precies daar de hoek uit.

Er gaat van alles over dat blad heen

Viltstift die door het papier gaat, een warme schaal zonder onderzetter, plakband dat er weer af moet en elke dag opnieuw de kruimels. Een blad van gelakt hout of van keramiek laat dat met één veeg los, wat schikt in een huis waar de tafel drie keer per dag leeg moet. Geolied massief eiken is gevoeliger voor warmte en vocht, alleen werk je een doffe plek daar plaatselijk bij zonder het hele blad te hoeven doen. Welke van de twee beter uitkomt hangt er vooral van af of je liever poetst of bijwerkt.

Alles wat aan tafel gebeurt, ligt ook rond de tafel

Bij een tafel waar de hele dag iets gebeurt hoort een berg spullen. Etuis, schriften, de rekenmachine, de lijmstift, de gymtas die morgen om acht uur mee moet en een stapel post die niemand openmaakt. Zonder vaste plek liggen die dingen om beurten op het blad, op de vensterbank en op de onderste traptrede. In kasten met een lade op zithoogte gaat dat spul in één keer weg en ligt het toch binnen armbereik, zodat de wand erboven niet volhangt met haken en bakjes. Op een lage kast blijft de bovenkant vrij voor een schaal of een lamp. Met een eigen vak per kind blijft het ook nog een tijdje uit elkaar.

Over een paar jaar zit er iemand anders aan

De rol van de tafel verandert mee met de kinderen. Waar nu wordt geknutseld, zit over vijf jaar iemand met een koptelefoon op te leren. En weer een paar jaar later staat diezelfde stoel er leeg bij omdat er iemand op kamers is. De tafel blijft staan. Dat maakt de keuze ook zo raar, want je koopt hem voor de fase waar je nu middenin zit terwijl hij er ook nog staat als die fase allang voorbij is.

Zo’n tafel is dus vooral het meubel waar je gezin het grootste deel van de dag omheen zit. Achteraf blijkt dat de plek te zijn waar de meeste dingen zijn gebeurd, van het eerste knutselwerk tot het laatste proefwerk. Een ovaal blad houdt de looproute eromheen open en heeft geen hoek waar iemand tegenaan zit, en in de lade naast de tafel ligt wat anders op het blad had gelegen.