Verhuizen naar een nieuwe buurt

Laatst kreeg ik een Facebookherinnering. Het was van vier jaar geleden en op de foto stond onze jongste met een hamer in haar handen. Nou is het normaal gesproken niet per se een goed idee om een kind van zeven een hamer te geven, maar we waren op dat moment druk bezig met de verbouwing van ons nieuwe huis in een nieuwe buurt. Er moest voornamelijk gesloopt worden en dat kinderen daar goed in zijn hoef ik niet uit te leggen. Onze oudste mocht dus meehelpen met de koevoet en onze jongste met de hamer. Ze vonden het fantastisch en hebben tot op heden al hun vingers nog.

Ik schrok ervan dat we alweer vier jaar in ons nieuwe huis wonen. De wens om te verhuizen kwam destijds vooral doordat we meer ruimte wilden. Mijn lief wilde graag een kelder en een oprit, ik wilde graag een aparte douche voor de kinderen en een eigen werkkamer. Een oprit bleek helaas niet te kunnen omdat er een boom in de weg staat, maar voor de rest zijn onze wensen uitgekomen.

Bloemkoolwijk

Toen wij in ons oude huis kwamen wonen was ik zwanger van ons tweede kind. We woonden in een ‘bloemkoolwijk’ uit de jaren zeventig, met autovrije paden en een speelplaatsje tussen de huizen in. Onze kinderen speelden de hele zomer met vriendjes en vriendinnetjes, je zag ze langs crossen op tractors en skelters, met rolschaatsen en op fietsjes. Het speelplaatsje was de ontmoetingsplaats, maar ze gingen ook regelmatig van huis naar huis.

Onze oudste bracht zijn dagen na schooltijd door met voetballen en hockeyen en ik was hem regelmatig kwijt omdat hij weer bij iemand naar binnen was gegaan zonder het door te geven. Dan moest ik alle buren langs om te vragen waar hij was. We hadden nog geen buurt-app, dat was in die tijd wel makkelijk geweest.

Wennen in de nieuwe buurt

Het beste vriendinnetje van onze jongste woonde bij ons om de hoek, die meiden konden vanuit hun bed ‘s avonds naar elkaar zwaaien. Toen wij verhuisden was dat dan ook vooral voor onze dochter een behoorlijke schok. We probeerden het een beetje te verzachten door onder andere een verhuisdoos speciaal voor kinderen te bestellen. Daar mocht ze haar favoriete speelgoed in doen en die mocht ze bij zich houden tijdens de verhuizing. En ze bleef het eerste jaar nog op haar oude school. Maar het bleef behoorlijk wennen in de nieuwe buurt. We hebben gelukkig leuke buren, maar je ziet hier geen kinderen heen en weer crossen en voetballen op straat is tussen de auto’s best een uitdaging.

Toen we net in de nieuwe buurt woonden, sliepen de kinderen samen in een stapelbed op de eerste verdieping. De grote zolder, waar we zo blij mee waren, was nog niet bewoonbaar. Het was eigenlijk best knus zo, met z’n viertjes op twee kamers, met een klein badkamertje erbij. Langzaam maar zeker werd het huis kamer voor kamer opgeknapt en zo ‘ontsloten’ we ook de grote zolder.

The vibe

We pakten de dertig verhuisdozen die nog op zolder stonden uit en kwamen erachter dat het meeste alsnog weg kon. Wat een ruimte hadden we ineens! Onze jongste mocht als eerste haar kamer op zolder betrekken. Onze zoon volgde een paar maanden later. Nu, vier jaar later, gaat de jongste naar de middelbare school en veranderen we haar kamer van een roze meisjesparadijs naar een tienerkamer – mét een bepaalde ‘vibe’.

Inmiddels zijn we ook heel blij met onze vooruitziende blik, want onze twee pubers kunnen nu lekker op zolder hun eigen ding doen. En wij kunnen af en toe de deur naar de zolder dichttrekken.