Heimwee naar mijn kind als ze uit logeren gaat

Feyre slaapt met een witte haas. Ze heeft die knuffel al vanaf haar geboorte en omdat de haas toch een keer in de wasmachine moest – ze wilde namelijk heel graag met haas knuffelen tijdens het eten van een groentehap – heeft mama een nieuwe knuffelhaas besteld. Toen de nieuwe knuffel binnenkwam bleek deze dubbel zo groot te zijn als de eerste, dus hebben we de kleine haas Mamahaas genoemd en de grote haas Papahaas. Voor Feyre maakt het geen verschil met welke knuffelhaas ze slaapt, maar zonder haar haas slaapt ze gewoon niet.

Heerlijk, tijd voor elkaar. Toch?

Iedere vrijdag gaat Feyre naar mijn ouders in Houten en elke drie weken logeert ze een nachtje bij opa en oma in Almere. Dat gaat prima. Feyre is vrolijk en papa en mama hebben even extra tijd voor elkaar, het huis dat nog steeds een soort van opgeknapt wordt en voor een ritje op de motor of een enkele keer een dagje sauna.

In de maand april liep het door omstandigheden net even anders. Feyre ging het eerste lange weekend van vrijdag tot en met zondag naar opa en oma in Almere. Het weekend daarop was ze van vrijdagmiddag tot zondagmorgen bij opa en oma in Houten, omdat papa en mama zaterdagavond graag uit eten wilden en het weekend dáárop logeerde ze weer in Almere vanaf vrijdag.

Heimwee naar mijn kind

Dat laatste weekend had Feyre Papahaas mee en Mamahaas lag verloren thuis op de bank. Vrijdagavond zat ik een beetje sip te zijn, want ik miste mijn dochter. Tijdens het laatste seizoen van the Last Kingdom nam ik Mamahaas dan maar op schoot. De volgende morgen werd ik vroeg wakker, doordat ik dacht dat Feyre me riep vanuit haar bedje.

Ik realiseerde me al snel dat dit onmogelijk was en voelde me weer wat verdrietig. Om half negen in de ochtend stuurde ik mijn schoonouders, met een beetje schuldgevoel, een berichtje om te vragen of ze haar zondag na haar eerste slaapje al wilde komen brengen. De zaterdag duurde me alsnog veel te lang en ’s avonds had ik zo’n heimwee naar Feyre dat ik in tranen uitbarstte. Jan gaf me Mamahaas, troostte en knuffelde me, totdat ik weer rustig was.

Daar was ze weer

Zondagmorgen was ik om half zeven alweer wakker en ik zorgde er in alle vroegte voor dat alles netjes opgeruimd was. Even later trok ik Jan mopperend uit ons bed en zijn we nog even snel op de motor speltbrood gaan halen voor onze kleine meid. Om half elf stonden opa en oma dan eindelijk met onze verloren dochter voor de deur. Ze werd natuurlijk volledig plat geknuffeld en binnen een uur was ons hele huis weer een enorme troep, had Feyre alle appels uit de fruitschaal onder de salontafel gerold en in de meeste van die appels stond een rij tanden.

Na een speltboterham met kipfilet zijn we samen met opa en oma naar de kinderboerderij gereden, waar Feyre al bij het schattige ezeltje bibberend begon te huilen. Met haar koppie onder mijn haren en haar handjes stevig knijpend in mijn armen hebben we de lammetjes nog bezocht, maar het mocht niet baten. Feyre is blijkbaar bang voor boerderijdieren ondanks haar liefde voor onze katten en konijntjes. Maar die katten en konijntjes zijn ook thuis, natuurlijk. In haar eigen veilige omgeving. Ojee, als Feyre maar niet dezelfde mate van heimwee krijgt als mama.