Neven en nichten

Sinterklaas was bij ons thuis echt een familiefeest. Wij vierden het met mijn oom en tante. Ze kwamen helemaal uit Zaandam naar ons gereden in een oude Citroën, volgeladen met de meest ingewikkelde, maar perfect uitgevoerde surprises, veel te veel bagage voor zes personen én – niet te vergeten – mijn vier nichtjes.

Het was alsof er een wervelstorm neerdaalde in het gezapige dorpje van mijn jeugd als deze troep ongeregeld uit de Citroën buitelde in een golf van warme knuffels, onderwijl met Zaans accent ‘nou wat lééééuk!! om je weer te ziééén!!’ uitroepend. Ze bleven één of twee nachten, waarin er veel werd gekletst en gekeet en weinig werd geslapen. Hoe heerlijk het was als ze er waren, zo heerlijk was het ook als ze na het Sinterklaas weekend weer vertrokken. Ze toeterden tot ze de straat uit waren en wij kinderen renden er zwaaiend achteraan.

Ook van de andere kant van de familie hadden we neven en nichten. Zij woonden in het wereldse Rotterdam en spraken met bijbehorende accenten. Het was een sensatie om bij hen te logeren en in ‘de grote stad’ te zijn, met alle interessante gewoontes van dien. Zo werden met oud en nieuw alle kerstbomen in de brand gestoken en mochten wij mee de straat op. De band met de meeste van mijn neven en nichten is gebleven, ook nu we volwassen zijn. En blijft bijzonder. Ze zijn een stuk minder irritant dan je eigen broers en zussen, maar toch voelt het dichterbij dan vrienden.

Ook mijn kinderen hebben – gelukkig – een goede band met hun neven én nicht. Ze hebben maar één echt nichtje, waar vroeger onze zoon heel veel mee speelde en tegenwoordig onze dochter. Hoewel het nu niet meer spelen mag heten, maar ’chillen’, of – zoals wij volwassenen het noemen: ‘rondhangen’. En waar ze vroeger nog wel eens mot hadden, zijn we nu twee weken met twee neven en die ene nicht op vakantie geweest, zonder dat er één onvertogen woord is gevallen.

Toen ik klein was, was ik voor mijn oudste nicht een soort babypop. Ze tilde me op en sjouwde me overal mee naartoe. Ik vond het verschrikkelijk, maar blijkbaar had ik niet de kracht om dat voldoende duidelijk te maken. Ongeveer tien jaar geleden werd de oudste zoon van mijn broer geboren. Onze dochter was toen twee en door het dolle heen. Zij had al twee neefjes en een nichtje waar ze heel leuk mee speelde, maar die waren ouder dan zij. Eindelijk had ook zij een levende pop om mee te knuffelen en rond te lopen. Groot was haar teleurstelling toen bleek dat ons neefje zo klein en kwetsbaar was dat het nog een hele tijd duurde voordat hij stevig genoeg was om als pop te gebruiken.

Inmiddels is dat kleine neefje alweer ruim tien jaar oud en heeft hij een geheel eigen mening gekregen. En nog een broertje erbij als extra speelmaatje voor mijn kinderen. Maar de neefjes- en nichtjes band blijft bestaan, van beide kanten, en dat is maar goed ook. Tenslotte zijn zij de ‘next generation’ – en hebben ze het hopelijk ook later nog steeds heel gezellig met elkaar.