De digitale wereld

Ik ben geboren in een analoge wereld. Kun je nagaan hoe oud ik ben. Mijn eerste kennismaking met de digitale wereld was de ‘Commodore 64’ die in de praktijk van mijn vader stond. Met name op mijn broer had dat ding een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Hij...

Zo organiseer je een slaapfeestje in de achtertuin

Is jouw kind binnenkort jarig en ben je op zoek naar een originele manier om een kinderfeestje te vieren? Een slaapfeestje in de achtertuin kan dan een leuk idee zijn! Je hebt voor zo’n slaapfeestje niet zoveel nodig en de kinderen zullen het fantastisch vinden. In...

Kind ziek op vakantie: Wat kun je doen?

Zijn jullie lekker met het gezin aan het genieten van zon, zee en strand, wordt je kind ziek op vakantie. Wat moet je doen en wie kun je bellen voor hulp? Wat te doen bij een zonnesteek of diarree? Handige tips om goed voorbereid op reis te gaan en wat je kunt doen...

Zwanger van ons derde kind

Toen ik weer zwanger wilde worden ben ik naar de gynaecoloog gegaan vanwege mijn eerdere bekkenproblemen. Ik was bang dat ik bij een eventuele volgende zwangerschap misschien niet meer zou kunnen lopen. Volgens de gynaecoloog was de kans hierop klein, maar het heeft...

Kan ik mijn baby in de airco of bij de ventilator laten slapen?

[Tijdens een hittegolf kunnen de temperaturen hoog oplopen. Je merkt zelf al dat je duf wordt van de warmte, maar voor een baby zijn warme dagen helemaal lastig. Je baby kan nog niet de eigen temperatuur reguleren, waardoor je extra waakzaam moet zijn. Mag je baby in...

Ik was jarig. We zaten op een terras, bestelden een schaal bittergarnituur als een soort voorafje. Dat mag namelijk gewoon wanneer je een verjaardag viert. We keken naar de kinderen die dan weer schommelden in het speeltuintje bij het restaurant en dan weer onze kant op kwamen rennen om een bitterbal of kaasstengel van de schaal te grijpen. We genoten. Weer een jaar erbij en een bewogen jaar achter ons. We vierden mijn 42everjaardag en we stonden ook stil bij iets anders. Het was een jaar geleden dat Ellen – mijn nieuwe vriendin – mijn kinderen voor het eerst ontmoette. Dat was toen echt wel even een dingetje. Een heel groot dingetje. Een jaar later zijn er veel hobbels genomen en zijn Emma en Mads inmiddels zo vertrouwd en goed met Ellen dat het haast lijkt alsof het nooit anders is geweest. We keken elkaar aan en lachten breeduit toen we onze glazen tegen elkaar lieten klingen. We hebben het goed gedaan.

Pakket Maarten: inclusief kinderen

Dat was een jaar geleden helemaal niet zo vanzelfsprekend. Want hoe doe je dat, je nieuwe liefde zo geruisloos mogelijk in het leven van je kinderen opnemen? Een scheiding is al iets heel erg heftigs en pijnlijks. Voor alle betrokkenen. De kinderen vertellen dat hun moeder en ik uit elkaar gingen was het moeilijkste dat we ooit hebben gedaan. Hen na verloop van tijd vertellen dat ik verliefd was vond ik al niet veel makkelijker. Een gevoelige zaak om heel delicaat aan te pakken. Moeilijk. Ook voor Ellen, die bij het ‘pakket Maarten’ ook nog eens twee (weliswaar hele leuke!) kindertjes kreeg. Toen mijn relatie met haar serieuze vormen begon aan te nemen rees meteen ook de vraag hoe we dat gingen aanpakken. Ik wilde niet te snel van stapel lopen. Maar wat voor mij ‘rustig aan’ leek, kon voor een ander wel eens ‘te snel’ zijn. Het was jongleren met allerlei gevoelens en belangen, die uiteindelijk niet allemaal in de lucht te houden bleken.

Het moment van voorstellen

Ok, rustig aan dus. Zo af en toe maakte ik filmpjes van de kinderen als ze bij me waren. Meestal voor het slapengaan. We deden gekke dingen en die stuurde ik dan door naar Ellen. Omgekeerd liet ik de kinderen af en toe een grappige foto of filmpje zien van mij met Ellen. Bijvoorbeeld een cursus scheelkijken. Of een leuk liedje van Annie M.G Schmidt. Terloops en niet te vaak. Net genoeg. Op mijn verjaardag, na maanden van geduld, achtten we de tijd rijp voor een eerste voorzichtige kennismaking. Best een grote stap. Ik haalde ze uit school en eenmaal thuis kwamen ze enthousiast de kamer binnenrennen waar Ellen en een aantal gasten al aanwezig waren. Ik liep er met bonzend hart achteraan. Even hielden ze hun pas in toen ze een vreemd gezicht zagen tussen de overige aanwezigen. Even een lichte verwondering. En toen ging alles vanzelf. Na een tijdje volgde een uitstapje naar Artis, vervolgens een dagje strand. En zo rolden we eigenlijk langzaam naar het moment dat Ellen bij mij introk.

Het is compleet

Natuurlijk was niet alles even rooskleurig als hierboven beschreven. Af en toe waren er best moeilijke momenten, obstakels of gefronste wenkbrauwen in onze omgeving. Toch, na een jaar vol verandering is er nu rust. Het zijn de kleine dingen waaraan je kunt zien dat het goed zit. ‘Is Ellen al thuis?’, is meestal de eerste vraag als ik de kinderen ophaal van school of de BSO. Wanneer ik zeg dat het niet zo is dan klinken er teleurgestelde geluiden op de achterbank. Als mijn vriendin thuis komt van werk springen ze beiden direct op om hun schoolwerkjes te laten zien of om de dag door te nemen. Emma kruipt bij haar op schoot en pakt haar hand als we ergens wandelen. Mads heeft al 100 keer haar oren van haar hoofd gekletst of verblijd met zijn scherpe oneliners. Hij lijkt op mij. Sorry Ellen. We zijn nu exact een jaar verder. Er is rust. Regelmaat. Het is compleet. En dat maakt me heel gelukkig.