‘Doe wat jij het allerliefste wilt. Dát is het belangrijkste’

Na een heerlijke, koude wandeling in de polder waarin ik volop genoot van koude, frisse lucht en nergens aan dacht, liep ik langs een supermarkt. Mijn gedachten waren allang weer terug bij het huishouden, de taken die ik voor mezelf had gepland deze week en het gesprek met de oncoloog dat ik aan het voorbereiden ben zodat ik alles wat ik zeggen wil onthou.

‘Doe wat jij het allerliefste wilt. Dát is het belangrijkste. Straks lig je koud in je kist, je huishouden wordt gedaan, maar jij hebt niet genoten. Doe wat jíj wilt!’ hoorde ik achter me. Het was niet tegen mij gericht; het was een fragment uit een gesprek tussen twee dames dat ik opving.

Het raakte me diep.

Is het niet altijd al zo geweest dat mijn taken of de wensen van anderen belangrijker waren dan ikzelf? Dat leerde ik als kind: zorg dat het anderen aan niets ontbreekt, zorg dat je cijfers goed zijn, zorg dat je niet lastig bent of lastig gevonden wordt, zorg dat je onzichtbaar bent. Die burn-out kreeg ik niet voor niets. En de kanker dan? Iedereen zegt, dat was pure pech. Is dat écht zo? Toevallig las ik gister een artikel over wat stress doet in een lichaam.

Doe wat jij het allerliefste wilt, dát is het belangrijkste.

Bij thuiskomst heb ik mijn schoenen uitgedaan, de wc schoongemaakt en daarna ben ik gaan zitten. Gewoon gaan zitten op de bank, met een handje drop en een dekentje. Ik heb Netflix aangezet en zit nu ’the Crown’ te kijken. Straks ga ik fijn een brief schrijven aan die ene lieve penvriendin, die al te lang wacht op een epistel van mij. Nu ben ik bezig aan het schrijven van een blog, heerlijk.

Dat is wat ik wíl. Dat is wat ik nú nodig heb, na mijn oedeemtherapie.

‘Ik’

‘Ik’. Dat is voor mij zeer lange tijd een vies woord geweest. ‘Ik’. Dat betekende: egoïsme, niet voor een ander klaarstaan, te veel bezig zijn met een persoon die er niet toe doet. ‘Ik’. Maar ‘ik’, dat is ook iemand die echtgenote is, iemand die twee mooie, prachtige kinderen opvoedt, iemand die een vriendin is. ‘Ik’ doe ertoe. ‘Ik’ ben ook belangrijk.

‘Ik’.