Jachtseizoen is geopend

‘Beste gevangen kindertjes van mij (te weten mijn dochters en hun bonusbroer: Quinty (11), Jayden (9) en Vienna (7)) Voor jullie zit “Moeders” (ik dus) van “IKBENEENSTUKTV”. ‘Over enkele minuten open ik de deuren van jullie “cel”. Vanaf dat moment start jullie vluchtpoging. Het doel is om één uur lang uit “Moeders” handen te blijven.’

De spelregels

‘We bellen iedere vijf minuten zodat ik jullie locatie doorkrijg. Jullie mogen overal heen vluchten, mits het nergens binnen is en jullie met zijn drieën bij elkaar blijven.

Ik geef jullie een voorsprong van tien minuten en kom jullie vervolgens met de auto achterna. Jullie gaan te voet. Als ik jullie weet te vinden heb ik gewonnen en moeten jullie helemaal gratis mijn auto wassen. Als het mij niet lukt jullie op te sporen, ga ik voor iedereen een cheeseburger en een milkshake halen bij de Mac. Zijn de regels duidelijk? Heel veel succes!’

De uitdaging

Een uitdaging zoals bij het naspelen van het tv-programma Jachtseizoen gaan mijn kinderen niet uit de weg. Sterker nog; bij het horen van de regels zijn ze geconcentreerd en gretiger dan ooit om mij te verslaan. Dat belooft wat.

Al bij het tweede telefoontje voor het doorgeven van hun locatie blijkt dat de mini-voortvluchtigen vlakbij mij zijn. ‘Wij staan bij de watertoren, mam.’ In mijn woonplaats staat een grote watertoren met daar vlak bij een park. Mijn jongste dochter is té nieuwsgierig om hier geruisloos voorbij te lopen en ik weet dat mijn bonuszoon de speeltuin in het park fantastisch vindt. ‘Whaha, dan mogen jullie nu gaan rennen!’ zei ik. Vol zelfvertrouwen parkeerde ik mijn auto vlakbij het aangrenzende park. Vanaf nu zou ik te voet verdergaan. Appeltje-eitje dat Jachtseizoen.

Opgeven is geen optie

Twintig minuten later ben ik bezweet, buiten adem en een stuk minder overtuigd dat ik ‘mijn gevangenen’ binnen de gestelde tijd terug naar hun cel mag begeleiden. Nog drie telefoontjes en ze hebben me verslagen. ‘We staan op de Oosthavenkade,’ zegt Quinty.

Ze klinkt buiten adem maar ik krijg nog niet het gevoel dat ze überhaupt heeft overwogen om op te geven. Maar, bij het ingeven van de locatie in mijn navigatie blijkt dat ze in een straat staan nog geen 250 meter van mij verwijderd. Yes! Ik moet hier alleen nog naar links afslaan en dan heb ik ze. Daarna zet ik opnieuw de auto in een parkeervak en zou ik te voet verdergaan.

Oeps

‘Mevrouw, mevrouw, mag ik u misschien wat zeggen?’ Twee vriendelijk uitziende vrouwen van middelbare leeftijd op een fiets komen naast mij staan. ‘Dit is een weg voor éénrichtingsverkeer; mijn zus en ik zijn enorm geschrokken toen er plotseling verkeer van rechts op ons afkwam.’

Ik merk dat ik direct begin te blozen. ‘Meent u dat, mevrouw. Dan spijt me dat oprecht, ik heb het niet gezien.’ Het was geen leugentje om bestwil; ik was kennelijk zo bevangen door het spel dat ik wel op overstekende mensen en fietsers lette maar het bord “verboden in te rijden” volledig over het hoofd heb gezien. Nadat ik de vrouwen gerustgesteld heb kunnen achtergelaten besluit ik de kinderen te bellen.

En de winnaar is….

‘Hé mam, je mag nog niet bellen hoor,’ legt mijn enigszins gepikeerde oudste dochter mij uit. ‘Jawel Quinty, ik bel jullie met een goede reden. Jullie hebben gewonnen, gefeliciteerd!’. ‘Hoe kan dat nou, de tijd is nog niet eens voorbij?’ ‘Lieve schat, iedereen moet zich aan de Corona-regels en de verkeersregels houden. Zélfs als “rechercheur Moeders”. Ik ben daarnet per ongeluk via de verkeerde kant een weg ingeslagen omdat jullie daar zouden lopen. Dat is tegen de regels en maakt dat jullie hebben gewonnen!’