Lieve moeder in die stampvolle indoor speeltuin

Eigenlijk wilde ik even van me afschrijven over de ergste driftbui
ever die mijn peuter zojuist had middenin een overvolle indoor speeltuin. Maar nu ik net met mijn laptop en een kop thee op de bank plof, denk ik ineens terug aan de aardige woorden van een moeder die me zag worstelen. Nu ik thuis dit rustig zit te typen ben ik haar ineens heel dankbaar met terugwerkende kracht.

De eerste echte driftbui van mijn peuter

Een klein buitje hadden we al eens gehad, maar zo als deze, met op de grond liggen, trappen en gillen en hysterisch huilen dat was nieuw voor mij. Een
complete meltdown. Die omschrijving vind ik in dit geval iets meer de lading dekken dan ‘driftbui’, want hij vinkte de hele lijst af. Huilen, schreeuwen, trappen, op de grond liggen, alles. Complete Meltdown. En het begon eigenlijk best goed die ochtend.

Binnenspeeltuin

Omdat het de meest treurige dag van deze ‘zomer’ zou worden – 100% regen de hele dag, gaf mijn weerapp aan – besloot ik naar een binnenspeeltuin in de buurt te gaan. Ondanks de schoolvakanties ja, want living on the edge is echt mijn ding. Nou nee, niet echt. Ik besloot daarom vroeg te gaan zodat we bij de ergste storm weer konden vertrekken. Om 10 over 9 stonden we al binnen en het was nog heerlijk rustig. Alle ruimte om lekker te klauteren, 36 x van de glijbaan te glijden en blokken te stapelen zonder omver gelopen te worden door oudere kinderen. De peuter had het enorm naar zijn zin, en ik klauterde gezellig met hem mee. We zitten tenslotte in de ‘mama mee’-fase.

Een uurtje later. De speelhut stroomt vol en na een tijdje zijn er op elke vierkante meter minstens 2 kinderen aan het spelen. Heel even twijfel ik om weg te gaan. Niet om de drukte, maar omdat ik merk dat mijn stuiterende peuter een beetje moe wordt. Maar hij had het reuze naar zijn zin en wilde graag verder spelen en klimmen dus ik dacht: ach, dan lunchen we hier en gaan we daarna naar huis.

Peuter driftbui

Verkeerde inschatting, mama. Na het eten gaat het nog even goed, maar dan mag hij van zijn moeder niet op de auto’s en ook niet op het klimrek-voor-grote-kinderen. Dus hij barst in huilen uit en laat zich vallen. Op dat moment besluit ik om meteen naar huis te gaan dus ik neem hem huilend mee naar onze tafel. Nu alleen nog even zijn schoentjes en jasje aan proberen te doen. Wéér verkeerd. Als je al bekend bent met het fenomeen peuter-in-diepe-driftbui, dan weet je dat het dan nauwelijks mogelijk is om nog íets voor elkaar te krijgen. Verder dan één schoen aantrekken kwam ik dan ook niet. Hij was duidelijk oververmoeid en wilde zo graag verder wilde ‘pele! pele!’

Ik had enorm met hem te doen en probeerde hem te kalmeren maar niets bracht hem tot bedaren. Ondertussen voel ik dat steeds meer mensen onze kant op kijken. Ik moest hier zo snel mogelijk weg, zeiden mijn brein én mijn klotsende oksels.

Zonder jas en met één schoentje aan

Op dat moment kwam een moeder met twee dochtertjes op me af om te vragen of we weggingen en of zij op onze plek mochten zitten. Niet echt iets wat ik er op dat moment bij kon hebben, maar toen ik opkeek zag ik een vriendelijk gezicht. Ik antwoordde dat ik wel weg wílde, maar dat het niet zo soepel ging. ‘Zo erg heb ik het nog niet meegemaakt,’ gooide ik er hulpeloos uit terwijl ik besluit om peuter zonder jas en met één schoen op te pakken. Dan maar nat regenen, ik móest daar weg.

We maken het allemaal weleens mee

Over het geluid van honderden joelende kinderen en één gillende sirene hoor ik haar iets zeggen waarvoor ik haar dankbaar ben. Want terwijl ik met zweet op mijn rug het hele zooitje bij elkaar raap, hoor ik dat ze zegt dat het niet erg is. Dat zij er twee heeft. En ze knikt naar twee blonde meisjes die met grote ogen het schouwspel gadeslaan en weet hoe het is omdat je dit ook hebt meegemaakt. En dat iedereen hier – je maakt een gebaar naar de ogenschijnlijk relaxte ouders om ons heen – dat weleens meemaakt.

Dank je wel….

Lieve moeder van twee meisjes middenin de chaos van vanmorgen. Je hebt waarschijnlijk geen idee dat je me met die paar woorden – ondanks een driftig jongetje op mijn arm – toch met een goed gevoel liet weggaan. Dat besefte ik ook pas toen ik weer thuis was. En nee, ik had het niet echt nodig, hulp of een schouderklopje of bemoedigende woorden. Maar toch vind ik het erg fijn dat je me even de bevestiging gaf dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Soms hebben we zonnige dagen, en soms een pikzwart donderwolkje. Dus dank je wel, lieve mama!

Lees ook: De peuterfase in full effect.