Het Grote Sinterklaasgeheim bewaren

Mijn zesjarige zoon zit in groep 3 en gelooft niet meer in Sinterklaas. ‘Wat jammer’, hoor ik regelmatig. Ik ben vooral enorm opgelucht, eerlijk gezegd. Afgelopen jaar was het hele Sinterklaasgeheim en gebeuren op zijn zachtst gezegd nogal zenuwslopend. Ik werd met regelmaat streng aan de tand werd gevoeld over ‘Sinterklaas’ door de kleuter. Het zweet brak me soms uit van de bijdehante opmerkingen terwijl ik angstvallig probeerde die magie te behouden. Met als resultaat: ‘Jullie zijn het, zeg het nou maar gewoon.’

Dus het scheelt spanning in ons huis, dat is één. Dan nu het lastige, met name voor mijn zoon: Het Sinterklaasgeheim bewaren voor klasgenootjes en vriendjes.

Scheetkussen

Dat wordt een uitdaging. Geheimpjes bewaren vindt hij normaliter al vreselijk lastig. Als het om iets kleins gaat zoals een grapje uithalen – een scheetkussen op mijn stoel leggen bijvoorbeeld – dan spreekt zijn gezicht al boekdelen. En ook het cadeautje dat hij samen met zijn vader voor mij heeft gekocht kan hij met veel moeite binnensmonds houden. Ik vind dat echt heerlijk om te aanschouwen.

Maar dit is wel andere koek. Ik zou niet willen dat hij Het Sinterklaasgeheim verklapt aan een vriendje. Dus heb ik hem natuurlijk voorbereid op deze uitdaging, vorig jaar al en nu – ruim voordat het Sinterklaasjournaal zou beginnen – ook. Meermaals hebben we gesproken over Het Geheim, dat andere kinderen nog wel geloven en dat hij het alleen met ons en met zijn juffen mag bespreken. Daarnaast heb ik van de week met hem het boek ‘Het Sinterklaas voor Grote Kinderen’ gelezen en heeft hij symbolisch het ‘geheimhoudingscontract’ getekend.

Het Sinterklaasgeheim verklapt?

Dat leek dus allemaal prima te gaan, tot ik hem van de week tegen een vriendje hoorde zeggen ‘Weet jij het geheim van Sinterklaas al?’ Ik weet niet of mijn grote ogen en mijn hoofd dat ‘nee!’ schudden overkwam, maar die avond ging ik er toch even voor zitten.

‘Je weet dat je het Sinterklaasgeheim echt niet mag verklappen aan je vriendjes, toch?’

– ‘Ja, dat weet ik’

‘Ik hoorde je vragen of je vriendje Het Geheim al wist’

-‘Ja, maar hij weet het al hoor. Dat zei hij zelf.’

‘Volgens mij niet, dat weet ik toevallig van zijn moeder. Heb jij het verteld?’

-‘Neuj.’

Ik heb ook nog niet gehoord dat dat vriendje thuis vragen aan het stellen is, dus volgens mij was ik voor niets ongerust en gaat het voorlopig goed.

Onderbroek van Sinterklaas

Maar hoe nu verder? Want die bebaarde man is nog niet eens in het land en het dreigt al mis te gaan. Ineens herinnerde ik me wat iemand me afgelopen jaar vertelde: wat je je kind kunt meegeven als je deze ‘de vraag’ aan een ander kind stelt die het geheim kennelijk nog niet weet… Ik besluit ‘m erin te gooien en te kijken wat hij ervan vindt.

Ik zeg: ‘Weet je wat je kunt doen als je voortaan per ongeluk aan een kindje vraagt of ze het ‘grote geheim’ al kennen en ze weten het niet? Dan geloven ze nog in Sinterklaas, dus dan mag je het echte Sinterklaasgeheim natuurlijk niet verklappen. Dan kun je zeggen “Dat Sinterklaas een onderbroek met stippen draagt. Niemand vertellen, hoor!’

Tot mijn grote opluchting vindt mijn zoon dit echt hilarisch en belooft hij dat hij dit zal gaan zeggen voortaan. Als hij een paar dagen later de stippenonderbroek weer terug laat komen in een gesprek met zijn papa over Het Geheim denk ik: mooi, dat is blijven hangen. Voorlopig ben ik even gerustgesteld.

PS: Als jij diegene bent die mij deze briljante oplossing van de stippenonderbroek hebt verteld – ik weet echt niet meer wie het was – dank je wel!

Dit artikel over het Grote Sinterklaasgeheim bewaren is oorspronkelijk geschreven en gepubliceerd op 13 november 2020.