Als je kind ziek wordt net voor je vakantie

Twee weken voor onze vakantie werd Feyre ziek. Wij waren ook wat snotterig, maar onze dochter had hoge koorts en kippenvel, wilde niet eten en was vooral heel erg benauwd. Ik maakte me zorgen omdat mijn kind ziek was en belde daarom de huisartsenpost. De zuster stelde heel veel vragen en na overleg met de arts werd ons verteld dat we naar het ziekenhuis moesten komen.

Binnen drie kwartier zaten we in een hele volle wachtkamer en vijf minuten later werden we vóór al die wachtenden naar binnen geroepen door een mannelijke arts. De arts stelde ons enkele vragen en onderzocht Feyre. Hij kwam tot de conclusie dat er niets aan de hand was. Ze had een virusje en moest uitzieken.

Ze had een virusje.

De volgende dag haalden we neusspray en hoestdrank en kreeg ze paracetamol, maar het werd niet beter. Feyre piepte bij haar ademhaling en haar borst trok helemaal in. Woensdagmorgen belde ik de huisarts. We mochten langskomen en onze huisarts herkende Feyre bijna niet, zei ze. Ook bleek dat er prut in haar longen zat en daarom kreeg ze antibiotica en een puf.

Rode vlekken op haar buik

Door de antibiotica knapte Feyre razendsnel op. In het weekend zijn we zelfs naar de kinderboerderij geweest en heeft ze heerlijk in het zand gespeeld en zelfs diertjes geaaid. En toen was zondagmiddag de koorts terug. 39,5 graad en nog maar één dosis antibiotica te gaan. Maandagmorgen nog steeds hoge koorts, dus weer naar de huisarts. Nog steeds prut in haar longen, dus de antibioticakuur werd met drie dagen verlengd.

Feyre knapte een beetje op in de loop van de dag, maar in de avond was het weer knudde. Dinsdag kreeg ze rode vlekken op haar buik en stuurde ik een foto naar de huisarts. De huisarts dacht aan warmte-uitslag. Aannemelijk, aangezien het 29 graden was buiten.

Kind ziek, Wet van Murphy

Woensdag had ze nog steeds koorts en zat ze van onder tot boven onder de rode vlekken. Tot achter haar oren, in de haren, onder haar voeten. Ik werd er behoorlijk gefrustreerd van, dus belde maar opnieuw de huisarts. We mochten weer langskomen en toen we Feyre wilde neerleggen op het kussen, krijste ze het uit. De huisarts keek naar de vlekken en luisterde naar haar longen. Haar longen waren schoon, dus we moesten stoppen met de antibiotica, want die was de oorzaak van de rode vlekken.

Omdat Feyre zo hard moest huilen toen we haar neer wilde leggen, keek de huisarts voor de zekerheid in haar oren. En ja hoor, de wet van Murphy, ze had een oorontsteking. Drie dagen voor onze vakantie kreeg ze neusspray en Nurofen voorgeschreven.

Rust voor het arme lijfje.

Op vrijdag was ze zo goed opgeknapt dat ze naar oma ging en wij onze laatste werkdag, in een onverwachte sfeer van rust, konden afronden wat de laatste twee weken was blijven liggen. Het aanlopende weekend bleef het rustig en besloten we dat het zo goed ging dat we wilden stoppen met alle medicijnen in dat arme, klein lijfje.

Wat een opluchting!

Feyre had geen koorts meer, was niet meer benauwd. De vlekken waren weg en we mochten haar weer gewoon neerleggen. Waar ze tijdens de oorpijn op haar knieën sliep, sliep ze nu weer als normaal op haar rug of op haar zij. Wat een rust, wat een opluchting en wat een goed begin van de vakantie.