Review: Makkelijk en gezond eten met de biologische maaltijdbox van Ekomenu

Al je boodschappen aan huis bezorgd in precies de juiste hoeveelheden én met recepten zodat je meteen aan de slag kan met koken. Ideaal toch? Een maaltijdbox aan huis is een goede manier om heel gemakkelijk gezond te eten. Ik mocht van Ekomenu hun biologische...

‘Doe wat jij het allerliefste wilt. Dát is het belangrijkste’

Na een heerlijke, koude wandeling in de polder waarin ik volop genoot van koude, frisse lucht en nergens aan dacht, liep ik langs een supermarkt. Mijn gedachten waren allang weer terug bij het huishouden, de taken die ik voor mezelf had gepland deze week en het...

9 tips om te besparen op je boodschappen

Besparen op je boodschappen? Heel bewust was ik daar niet echt bezig. En dat bleek toen ik onlangs even met de neus op de feiten werd gedrukt. Door mezelf weliswaar, want ik dook voor de gein eens in mijn financiën en schrok van het totaalbedrag dat ik maandelijks aan...

Zwanger van een meisje? Maar ik ben een jongensmoeder!

Samen met mijn vriend heb ik drie prachtige kinderen: twee jongens en een meisje. Voordat ze er waren wilden we heel graag kinderen. Ik was er van overtuigd dat ik een echte moeder was voor jongens, een zogenoemde jongensmoeder. Vaak kreeg ik hier commentaar op, want...

Knutselen voor Valentijnsdag: 3 leuke tips

Samen iets leuks knutselen voor Valentijnsdag, dat leek me nou wel een leuk idee. Want Valentijnsdag, ik weet nooit zo goed wat ik ervan moet vinden. Enerzijds word ik op die dag graag verrast met een kaartje of met bloemen, anderzijds vind ik het nogal een...

Gisteren barstte mijn moederhart bijna uit elkaar van trots! Mijn dochter van 2,5 jaar en ik zaten in de auto, parallel aan de weg waarop wij reden lag een spoor en in mijn spiegel zag ik dat er een trein aan kwam. Mijn dochter is enorm fan van treinen dus ik riep snel ‘kijk Julia, een trein!’. Blije oeh’s en ah’s vanaf de achterbank. Opeens zie ik vanaf de andere kant nog een trein aan komen, dus riep ik ‘kijk Julia, nóg een trein’. En mijn dochter zei: ‘oh, twee treinen!’.

Ik kon op dat moment alleen maar denken: OMG, mijn dochter kan tellen! Ik had niet gezegd ‘twee treinen’, zij was zelf tot de conclusie gekomen dat een trein en nog een trein twee treinen betekende. Niet alleen cijfers opnoemen, maar echt weten wat het cijfer twee inhoudt. Ik vond het superknap en was voor even de meest trotse moeder op aarde.

Nu was ik natuurlijk sinds haar geboorte al ontzettend vaak trots op haar geweest, maar de laatste tijd lijken haar hersens wel een spons die continu nieuwe kennis en kunde opzuigen. Nu, tussen haar tweede en derde verjaardag, verbaast ze me iedere dag met nieuwe woorden, zinnen, liedjes en dingen die ze al kan doen. Continu denk ik: ‘Van wie heb je dat geleerd?’ of ‘Hoe kun je dat al weten?’. Ook hoe ontzettend bijdehand ze uit de hoek kan komen; elke keer lig ik weer dubbel van het lachen, of moet ik juist stiekem gniffelen als ze tijdens een driftbui iets heel grappigs zegt.

supertrots - lachende peuter

10 momenten wanneer ik supertrots ben op mijn peuter

Tijdens het ‘trein-moment’ straalde ik dus van trots, maar er waren de afgelopen tijd heel veel van dat soort momenten:

  • De eerste keer dat ze hardop tot tien telde, zonder het cijfer drie over te slaan. Drie was heel lang niet haar favoriet en sloeg ze consequent over;
  • Toen ze uit zichzelf ‘moeilijkere’ kleuren als paars en bruin benoemde. Rood of blauw ging een stuk makkelijker;
  • De eerste keer dat ik haar (zonder Youtube-begeleiding) een Engels liedje hoorde zingen. Fonetisch weliswaar, maar hé, toch maar mooi een Engels liedje!
  • Toen ze voor het eerst dankjewel zei toen ze iets lekkers kreeg in een winkel;
  • De eerste keer dat ze zelf haar schoenen aan kreeg. Oké, het waren regenlaarsjes, maar ze zaten aan de juiste voet en niet achterstevoren!
  • Als ze opkomt voor haar babyzusje. Behalve trots smelt mijn hart dan ook een beetje;
  • Die keer dat we buiten liepen, in de lucht lawaai hoorde en ze het verschil bleek te weten tussen een vliegtuig en een helikopter (hoe dan?);
  • De eerste keer dat ze zonder hulp en zonder dat iemand mee keek een legpuzzel van 16 stukjes had gemaakt;
  • Toen we het over lievelingskleuren hadden en ik aan haar vroeg ‘wat denk je dat mama’s lievelingskleur is?’ zij ‘zwart’ antwoordde. Wat ik heel slim vond omdat ik bijna altijd zwarte kleding draag;
  • Toen bleek dat ze snapte dat papa niet echt papa heet, maar gewoon net als zij een naam heeft. En opa en oma ook. Alleen bij mama moest ze daar even aan wennen.

supertrots-peuter-speelt-met-educatief-speelgoed

De komende tijd zal ik me nog vaak gaan verwonderen en supertrots op haar zijn. En ik kan me zomaar voorstellen als ze straks naar school gaat, het nog veel harder gaat allemaal. Ik kijk er nu al naar uit!

Dit blog is gepubliceerd op 23 maart 2017 en geüpdatet op 1 augustus 2022