Ik ben geen huttenbouwmoeder

Ik ben geen huttenbouw-moeder! Zo het hoge woord is eruit.

Het leek me vijf jaar geleden zo leuk: samen huttenbouwen met die kleine aap die toen nog in mijn buik zat. Ik zag het helemaal voor me: hutten bouwen, ravotten, vies worden: the works! Maar als puntje bij paaltje komt, dan vind ik dat dus helemaal niks.

Hut? Nee! Speelgoedontploffing? Prima!

Van de kussens van de bank, een plaid en wat er nog meer te vinden is in de kamer een fort bouwen. Geromantiseerd leek het me wel wat, maar in de praktijk word ik er doodnerveus van. Mijn bank is om te zitten, kussens zijn decoratief en de woonkamer is geen Monkeytown.

Ik zou willen dat het me minder zou storen, maar in onze woonkamer van nog geen 25m2 is het gewoon te klein om met twee volwassenen, een kleuter, een baby en een hut te zijn. Dus mag het niet. Af en toe als ik denk: ‘ach toe maar, gooi al het speelgoed maar onder tafel met een deken erover,’ Dan erger ik me binnen een kwartier al aan de bende en het gebrek aan bewegingsruimte. Grappig dat ik een speelgoedontploffing midden in de kamer dan wel weer prima vind. Het blijft wonderlijk hoe het menselijk brein werkt hè?

Aan de lamp hangen

En zo kan ik nog wel 10 eigenschappen noemen die ik, als moeder, liever niet had gehad. Met op 1: schrikachtig. Een hard geluid, een kind dat zich licht verslikt, ik schrik me de tandjes (een uitdrukking die Jacob nu, helaas, ook frequent bezigt) en hang vol adrenaline aan de lamp. En dan moet ik in sommige gevallen echt even op adem komen voor de ‘schrik’ weg is. Niet handig met twee jonge kinderen, maar helaas de aard van het beestje. En voordat ik reacties krijg in de trant van: ‘oh, dan ben je veel te gestrest’. Nope, altijd al gehad ook als zorgeloos kind. Kind van mijn vader, die schrikt zich ook hoedjes. Stress en veel prikkels helpen niet, maar dat is dus niet de kern.

Ongeduldig en een kort lontje, nog zo eentje. Hoort bij mij, maar ik baal er wel van als ik weer mopper: “Jacob schiet nou eens op!” Terwijl treuzelen een kernkwaliteit is van iedere kleuter. Tel daar dus dat lontje bij op en een zoon met een vergelijkbaar karaktertrekje, dan heb je dus regelmatig vlam in de pan.

Neatfreak, ik?

Ook ik: nog even snel wat opruimen voor ik de deur uit stap. Opgeruimd staat netjes. Héérlijk vind ik dat. Alles aan kant en op zijn plekje en het liefst, lekker dwangmatig, altijd op dezelfde plek en op dezelfde manier. Of wasgoed netjes gevouwen in de kast en dan niet pas na 5-10 werkdagen, maar meteen. Man, je kan me (haast!) niet gelukkiger maken.

Maar met kleine kinderen: not gonna happen. Dus ik wilde dat ik niet zo’n neat freak was en nog wat makkelijker de boel de boel kon laten. (Lukt overigens wel steeds beter, iets met
let it go!) Die eerdergenoemde kleine woonkamer speelt hierbij trouwens ook mee. Gooi wat autootjes voor de bank, strooi wat duplo rond en plaats er twee kleine kinderen in en niemand kan meer ongeschonden van de keuken naar de bank komen.

Oh en dan nog een bekentenis: meespelen met mijn kind… ik vind dat gewoon niet zo leuk. “En dan mag jij de groene Ninjago zijn, mam!” Oh jolly! Straf me er niet mee! Ik heb laatst zo’n LEGO-poppetje zijn vliegtuig laten schoonmaken. Telt dat ook als meespelen?

Ik heb óók goede eigenschappen

Is het dan allemaal maar kommer en kwel? Nee, helemaal niet hoor! Verre van. Ik mag ook een heleboel leuke eigenschappen op mijn naam schrijven. Zo vind ik kleien heerlijk, niks zo lekker als met je handen diep in de Play Dough. Jammer van het schoonmaken, dat wel. Sowieso beetje knutselen aan tafel. Lekker meedoen, koekje erbij. #losgezelligitos

Geen hoogstandjes hoor, niks Pinterest-waardigs, maar gewoon een beetje tekenen, kleuren, knippen en plakken. Met mij kun je ook: lekker hard en vals meezingen met hits uit o.a. de 80’ies en 90’ies, als het even kan mét fout dansje. No shame! De jongens kijken me dan wat meewarig aan, doen uiteraard niet tot nauwelijks mee, maar vinden het wel leuk. Of: stoeien op bed, lekker buiten rondsjouwen, gekke bekken trekken, grapjes uit halen, onverwacht uit de hoek komen, een klodder yoghurt op mijn neus smeren. You name it: ik doe het! Ik houd ervan en ik houd boven alles met al mijn gebreken van die twee kleine apen.

Dus laat je niet gek maken, praat jezelf geen schuldgevoel aan. Iedereen heeft zo zijn betere en mindere kanten. Alleen zo jammer dat je online vaak vooral die ‘picture perfect’ ziet.

Dus nu aan jou: Welke eigenschappen kan jij als ouder missen als kiespijn? Maar ook: waar ben je trots op?