De gelukkigste, rijkste en beste mama van de wereld

Ik glimlach door wat je net tegen me zei en terwijl ik je oogjes langzaam dicht zie vallen mijmer ik even over het moederschap. Ik heb het zwaar gevonden, het heeft me onzeker gemaakt, angstig, verdrietig. En nog vind ik het bij vlagen pittig, vraag ik me dikwijls af of ik, of we het goed doen zoals we het doen en soms maakt het me nog steeds een beetje bang en verdrietig.

Alles wordt anders

Wat een ingrijpende gebeurtenis het is om moeder te worden weet je pas echt als je het (een tijdje) bent, vind ik. Naast de praktische zorg voor je kind en de titel die je erbij krijgt, zijn er zoveel emotionele aspecten die meespelen. Binnen jezelf in de eerste plaats: hoe wil ik mijn kind voeden, opvoeden, verzorgen? Doe ik het goed? Moet ik het niet toch anders doen? Is mijn kind blij, gelukkig, goed gevoed, gezond? En wie ben ik, waar sta ik, hoe wil ik zelf zijn als moeder? Maar ook als partner, vriendin, collega? In het eerste levensjaar van mijn zoon ervoer ik dat werkelijk alles overhoop werd gegooid. Waar ik voor de bevalling dacht: ik ga gewoon na drie maanden weer aan het werk, want ik ben heus niet alleen 'moeder van', vroeg ik me na die drie maanden dikwijls af of het niet beter zou zijn geweest om een jaar verlof te nemen en fulltime moeder te zijn. Waar ik voorheen dacht een heel relaxte moeder te zullen zijn, was ik bezorgd, beschermend en zocht ik alles tot in detail uit.

Meningen schmeningen

Het ouderschap is niet alleen maar 'moeder van' of 'vader van' worden. Met het krijgen van een kind krijg je er een heleboel bij. Mensen die je helpen en mensen die met liefde voor je kind zorgen als je werkt of als het ziek is. Maar ook mensen met meningen. Mensen die denken beter te weten hoe het moet voor je kind. Fles of borst, en indien borst, hoe lang dat dan 'normaal' is. Vanaf wanneer je je kind eten mag geven en op welke manier dat moet en of dat niet veel te gevaarlijk is en vroeger deden we dat niet zo maar zo. Dragen of rijden, thuis blijven of naar de kinderopvang, laten huilen of niet laten huilen? Je kind is te koud of te warm gekleed. Slaapt ie nog niet door? Zou je niet eens stoppen met borstvoeding/middagslaapje/hem tussen jullie in laten slapen? Mensen die je onzekerheid nog even een beetje meer voeden dan je zelf al deed.

Sneeuw voor de zon

En ook nu denk ik nog wel eens: doen we het goed? Zoals de eerste keer dat je me een 'stomme mama' vond, of als je het even niet leuk vindt op school. Dan komt onzekerheid en verdriet weer even om de hoek kijken. En ook grotere vragen als: hoe zorgen we ervoor dat je later als zelfstandige zelfverzekerde jongeman je hart volgt en doet wat je gelukkig maakt? Hoe zal de wereld eruit zien over 15 jaar als jij die wereld zelfstandig gaat ontdekken? Die onzekerheid en angst over je gezondheid als baby maakt weer plaats voor andere angsten en onzekerheden kennelijk. Maar als ik dan zo naast je lig en je in slaap zie vallen, verdwijnen al mijn angsten en mijn zorgen alsook mijn zorgvuldig opgebouwde slaaptekort als sneeuw voor de zon. Dan vult mijn hart zich met liefde als ik je verdriet van je wangen veeg (want je wilde geen neusspray, vanavond niet, nooit niet en okee dan voor deze keer toch) en als ik je dan troost en je zachtjes in mijn oor zegt ' je bent een lief mamaatje. Ik hou van jou,' dan voel ik me even de gelukkigste en rijkste (en ja stiekem ook de beste) van de wereld.