Vriendschap: Een leven lang vrienden

Onlangs vierde ik met vijf vriendinnen onze 30-jarige vriendschap. We zijn samen sinds het begin van onze studententijd en beleven nu samen de perikelen van vrouwen van bijna middelbare leeftijd. Dat schept een band, kan ik je vertellen. In de tijd dat onze vriendschap begon was het makkelijk om vrienden te maken. We kwamen allemaal tegelijk aan in een nieuwe stad en wilden graag contact leggen. Een biertje (of twee, of meer) erbij wilde ook nog wel eens helpen.

Kinderen en vriendschap

Kinderen hebben dat smeermiddel niet nodig. Die pakken op het strand een emmer en een schepje en gaan gezellig mee zitten scheppen met de al bij de kustlijn aanwezige kleuters. Een peutervriendschap is geboren. Net zo gemakkelijk slaan ze elkaar de hersens in met datzelfde schepje, of lopen ze door naar de volgende. Vriendschap op die leeftijd is vluchtig. Mijn dochter heeft wel een vriendinnetje die ze al kent sinds de kleuterleeftijd, maar dat is dan ook de dochter van míjn vriendin, dus contact houden is voor die meiden altijd vanzelf gegaan.

Vriendschap en de overgang naar een volgende fase

Meestal verwateren vriendschappen bij de grote overgangen; naar de middelbare school en naar de vervolgopleiding. En later nog eens, als je gaat werken, verhuist of kinderen krijgt. Maar hoe ouder je wordt, hoe meer je vasthoudt aan de mensen van vroeger. Mijn kinderen zijn aardig trouw in hun vriendschappen. Allebei hebben ze nog hun vriendengroepjes van de basisschool. Het scheelt dat ze niet hoefden uit te wijken naar een andere stad, zoals ik dat moest. En nu kinderen ook tijdens hun vervolgstudie steeds vaker nog een poosje thuis blijven wonen, zou het best kunnen dat mijn kinderen deze vrienden nog een flinke tijd bij zich houden. Wie weet, misschien zelfs wel een leven lang.

Niks veranderd, of toch wel?

Het is dat ik de vrienden van mijn kinderen veelal nog ken van vroeger, anders zou ik ze misschien niet meer herkennen. Ze gaan het liefst alle contact met onze generatie uit de weg. Zijn de ouders van één van de vrienden een avond weg, dan is dat ‘the place to be’.
Bij ons was dit vroeger precies zo. Wij hingen rond in fietsenhokken en op bedrijventerreinen. Heel onromantisch, maar dan konden we tenminste zonder volwassenen zijn.

Een aantal van die vriendschappen gaan al mijn leven lang mee. Ze hebben ook bij mij de tand des tijds doorstaan. Ik ben nog steeds bevriend met twee vriendinnen van de middelbare school. We kwamen na de brugklas bij elkaar en de vriendschap is nooit meer overgegaan. Onze mannen vinden elkaar ook aardig, dat scheelt. Mannen zijn wel anders in vriendschap dan vrouwen. Ze gaan het liefst samen iets dóen. Tegen een bal trappen of kijken naar andere mannen die tegen een bal trappen schept blijkbaar direct een band. Maakt niet uit of ze vier, veertien of vierenveertig zijn. Gamen is ook in trek, zeker bij de generaties die nu opgroeien.

Zelf heb ik ook altijd mannelijke vrienden gehad. Het is makkelijk om vriendschappen met mannen te onderhouden. Er is veel minder gedoe en knopen worden doorgehakt in een handomdraai. En ook al houd ik niet van voetballen of gamen, een biertje (of twee, of meer) helpt ook nog steeds.