Met Kinderen in de auto

Marieke - 17-06-2021
met-kinderen-in-de-auto

Laatst was ik bij de autowasstraat. Daar zag ik een moeder met twee kleine kinderen. Haar auto puilde uit van de troep. Er kwamen kinderzitjes uit, dekentjes, een ophangsysteem met vakjes voor speelgoed, speelgoedautootjes, knuffels en vooral heel veel afval. De twee kleine kinderen hielpen mee, zodat alles wat de moeder via de ene deur uit de auto haalde door de kleuters via de andere deur weer ín de auto werd gelegd. De moeder zag er nogal verhit uit.

Eten in de auto

Ik kreeg een flashback naar de tijd dat onze kinderen klein waren. O ja, zo was het als ik naar de autowasstraat ging. De kinderzitjes uit de auto, vieze koekkruimels opzuigen en altijd vage vlekken in de autobekleding. Ik keek naar hoe mijn auto er nu uitziet, met twee tieners, en dat is toch significant minder smerig. Hoogstens hier en daar een snoeppapiertje of een opgefrommeld zakdoekje of een beschimmelde bananenschil in de zijdeur. Niet te vergelijken met toen. 

Van papa mochten ze niet eten in de auto, ik deed dat uit gemak vaak wel. Dat betekende dus dat er regelmatig koekjes uit kleine knuistjes vielen, onder de stoel, ‘never to be seen again’. Onder de autostoelen vond ik af en toe iets terug, soms van een dergelijk groenige kleur dat het een sport was om te bedenken wat het ooit geweest was: een koekje? Een stuk fruit?

Lekker op de achterbank

Ik houd van autorijden, als kind al installeerde ik me lekker op de achterbank met een boek of, later, een walkman. Als we op vakantie gingen was het helemaal knus. We propten de auto goed vol, zelfs bij mijn voeten werden kussens en slaapzakken tussen de stoelen geduwd. Daar legde ik mijn (toen nog kortere) beentjes op en zo had ik een heerlijk hoekje. De reis kon mij niet lang genoeg duren.

Ook met onze eigen kinderen vind ik het gezellig om lange autoreizen te maken. Met zijn viertjes in onze eigen cocon, ‘fully loaded, we’ve got snacks and supplies’.

autorijden-vakantie-auto-kinderen
 

Wel of niet slapen

Onze oudste zoon sliep in zijn eigen bed niet altijd zo lekker, maar eenmaal in de auto was hij direct weg. Zeker in Suriname, waar we in ons eigen huis geen airconditioning hadden, maar in de auto wel.

Onze dochter was iets minder enthousiast over slapen in de auto. Toen zij een jaar of vier was gingen wij op wintersport naar Oostenrijk. De eerste helft van de trip reden we ’s nachts. Lekker rustig op de weg, en de kinderen slapend op de achterbank. Althans, zo hadden wij het bedacht. Onze dochter had het anders bedacht. Zij vierde de hele nacht feest en viel pas tegen de ochtend in slaap, zodat wij gesloopt op de plaats van bestemming aankwamen.

autorijden-kinderen-slapen-achterbank

Voor langere autoritten hadden wij wel een uitstekend ‘zoethoudertje’: de dvd-schermpjes die we op de achterkant van de voorstoelen konden bevestigen. Bob de Bouwer en Dora gingen gewoon mee op vakantie. 

Wagenziekte

Toen onze dochter ouder werd kreeg ze last van wagenziekte. Ze kon niet meer lezen of op een schermpje onderweg. Om haar te vermaken hebben we eindeloos spelletjes gedaan. ‘Ik zie ik zie wat jij niet ziet’, en ‘dierennamen’ waren zo wat van onze favorieten. Gelukkig ging haar wagenziekte niet al te ver en heeft zij nooit kotsend over de stoelen gehangen. 

Ik zal nooit vergeten dat ik een keer rijbeurt had voor het hockey van onze zoon en de moeder van één van die jochies vlak voordat ik in de auto stapte vertelde dat haar zoon nogal last had van wagenziekte. Of ik een zakje in de auto had. Uhm, nee? 

Ze vermaken zichzelf

Inmiddels zijn onze kinderen zo oud dat ze een compleet entertainmentsysteem meenemen op reis. Boeken, ipad, telefoon, ze vermaken zich wel. Af en toe doen we nog steeds een spelletje. En onze dochter maakt playlists voor in de auto, speciaal afgestemd op de vakantiebestemming. Zo komen wij de tijd wel door. Ik verheug me alweer op de volgende lange autoreis.

Marieke is eind 40 en heeft twee tieners in huis, een zoon (2007) en een dochter (2010). Van 2004 tot 2009 heeft zij samen met haar man Jaap in Suriname gewoond. In Nederland probeert Marieke een tropenrooster aan te houden, met wisselend succes. Het valt niet mee om alle ballen in de lucht te houden: de kinderen, het (klus)huis, sporten, vrienden en familie, muziek, reizen en natuurlijk haar werk als jurist. Ze schrijft haar drukke leventje van zich af, met humor en zelfrelativering en onder het motto: ‘lachen is herkennen’.
lees meer blog's van Marieke

Ook veel gelezen:
Social
Partners