Sprookjesachtige knotwilgenroute in de Rhoonse grienden

Statig staan ze daar, keurig in het gelid. Sommige hebben alweer een volle bos op hun kop, andere nog niet. Knotwilgen, daarover heb ik het. Onmiskenbaar mijn favoriete bomen. In het Nationaal Park ‘De Biesbosch’, zeer dicht bij mijn huis, stikt het ervan. De bomen...

Opgroeien in de digitale wereld

Ik ben geboren in een analoge wereld. Kun je nagaan hoe oud ik ben. Mijn eerste kennismaking met de digitale wereld was de ‘Commodore 64’ die in de praktijk van mijn vader stond. Met name op mijn broer had dat ding een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Hij...

Zo organiseer je een slaapfeestje in de achtertuin

Is jouw kind binnenkort jarig en ben je op zoek naar een originele manier om een kinderfeestje te vieren? Een slaapfeestje in de achtertuin kan dan een leuk idee zijn! Je hebt voor zo’n slaapfeestje niet zoveel nodig en de kinderen zullen het fantastisch vinden. In...

Kind ziek op vakantie: Wat kun je doen?

Zijn jullie lekker met het gezin aan het genieten van zon, zee en strand, wordt je kind ziek op vakantie. Wat moet je doen en wie kun je bellen voor hulp? Wat te doen bij een zonnesteek of diarree? Handige tips om goed voorbereid op reis te gaan en wat je kunt doen...

Zwanger van ons derde kind

Toen ik weer zwanger wilde worden ben ik naar de gynaecoloog gegaan vanwege mijn eerdere bekkenproblemen. Ik was bang dat ik bij een eventuele volgende zwangerschap misschien niet meer zou kunnen lopen. Volgens de gynaecoloog was de kans hierop klein, maar het heeft...

Onze middelste zoon wil sinds vorig jaar maart niet meer in zijn eigen bedje slapen. Voorheen sliep hij als de beste en ging altijd netjes naar (zijn eigen) bed. Maar toen we in 2016 de klok hadden verzet naar de zomertijd leek het wel of hij nooit meer ging slapen. We zaten avonden en nachten met hem op. Natuurlijk snappen wij ook wel dat wanneer we vol zouden houden hem toch steeds in zijn eigen bed te leggen, het (misschien) wel over zou gaan. Maar meneer krijste zo hard dat hij de jongste steeds wakker maakte, zij was toen nog geen jaar. Dit was dus geen optie, naar onze mening. Dus lieten we hem op en viel hij op de bank inslaap. Omdat hij destijds ‘s middags nog sliep duurde dit vaak tot 23:00 uur. Hij was gewoon niet moe, of in ieder geval leek dit zo. Toen lukte het nog om hem, wanneer we zelf naar bed gingen, in zijn eigen bed te leggen. Maar ondertussen heeft hij het voor elkaar gekregen dat hij iedere nacht tussen ons in ligt. Nee, pedagogisch is dit natuurlijk niet juist, dat weten wij ook wel. Maar onze nachtrust is ons heilig!

Eigen schuld, dikke bult?

Niet zeuren dus, zou je denken. Klopt, we doen dit zelf. Maar toch vraag ik me af waar het vandaan komt. Komt het door het verzetten van de klok? Er zijn genoeg theorieën die aantonen dat kinderen daar veel last van kunnen ondervinden. Hun biologische klok zou dan ontregeld raken. Maar ik vind een jaar dan wel weer erg lang. Of misschien is hij wel heel bang om alleen te zijn. Dat schijnt ook normaal te zijn wanneer je kind 2 jaar is. Onze oudste zoon heeft het ook gehad. Maar die was toen nog enig kind en maakte niemand wakker met zijn gehuil. Dat konden we pedagogisch correct aanpakken. Het is een fase, hoor ik veel mensen zeggen. Gaat vanzelf weer over. Dat mag ik hopen, maar ondertussen slapen wij met een kind van bijna 3 tussen ons in. Mijn schoonmoeder heeft voor hem een mooie deken gehaakt, maar helaas heeft dat ook niet de oplossing geboden.

Wat denk ik zelf?

Natuurlijk hebben we er zelf ook veel over nagedacht, wat de oorzaak zou kunnen zijn. Nu we een jaar verder zijn heb ik een nieuwe theorie. Vorig jaar hebben we ook veel nagedacht over de ontwikkeling van zijn spraak (Lees ook: Wat zeg je, lieverd?). Toen had hij ook veel een speen in zijn mond. Dus de omgeving en ik zelf ook, dacht die speen moet weg. Dus na veel proberen is dit uiteindelijke gelukt. Joepie, onze zoon is met 2 jaar van zijn speen af! Nu heb ik er toch lichtelijk spijt van, want ja hij is van zijn speen af en misschien is het ook zo dat hij daardoor wat meer is gaan praten. Maar hij is ook zijn troost kwijt. Zijn maatje voor de nacht, zijn zuigbehoefte. Dus misschien hadden we dat niet moeten doen. Dit kunnen we natuurlijk niet meer terugdraaien, maar toch… Laten we hopen dat het inderdaad een fase is en dat het vanzelf weer over gaat, maar dan toch liever vandaag dan morgen.