Barsten in onze droom

Je ligt in bed terwijl je naar mij kijkt. Ik sta in de spiegel mijn buik te bestuderen. Er vormt zich een blauwe plek, waar mijn onzekere handen de naald erin hebben geprikt. Jouw sterke handen hadden de mijne vastgepakt en vastgehouden tot ik klaar was. Je vertelt mij dat ik mooi ben en ik draai met mijn ogen. Mooi? Hoe kan je mij mooi vinden als mijn lichaam zo anders functioneert dan het moet? Als het niet doet wat we zo graag zouden willen. Vertel mij dan wat echte schoonheid is.

Een droom?

Op onze trouwdag jaren geleden, vertelde je mij ook dat ik mooi was. Een witte jurk, prachtige haren, ontspannen lach: de vrouw van je dromen. Maar ik weet dat ons leven er in je dromen er niet zo uitzag als nu. Je zag ons gelukkig, onbezorgd, met na een aantal jaar kinderen om ons heen. Een zoontje of dochter die je kon laten opgroeien met een liefde voor de natuur. Die met je mee wilde gaan om te vissen of te jagen. Een droom zoals alleen een droom kan zijn.

De weg kwijt

En nu zijn we hier. De donkere wolken van verlies, verdriet en onmacht zijn al menigmaal over ons leven getrokken. Al tientallen keren vond je mij huilend terug in je armen als maand na maand na maand onze droom steeds een beetje verder lijkt. Nog vaker zocht je mij, als ik in mijzelf gekeerd de situatie wilde pakken, begrijpen, dragen. Verstopt in een donker hoekje van mijn gedachten, probeerde ik het alleen op te lossen om jou niet lastig te vallen.

Of maakten we ruzie als ik niet gevonden wilde worden en niet gevonden werd, als jij de weg kwijt was. Maar steeds beter vond je de route door mijn wirwar van emoties, tekende je de kaart met liefde en begrip. Ik leerde woorden te geven aan mijn noden en jij leerde dat oplossen niet altijd de oplossing is.

Elke maand wil ik weer zeggen dat het mij spijt. Dat jouw droom niet onze werkelijkheid is. Dat mijn lichaam niet doet wat het moet. Dat ik niet onbezorgd meer ben. Dat het mij spijt dat het leven zo anders is gelopen. Dat het mij spijt dat verdriet, onmacht en vragen zo’n groot onderdeel van ons is. Het spijt mij zo. Maar elke maand opnieuw vertel je mij geen spijt te hebben. Dat ik geen spijt màg hebben. Dat ik mooi ben en dat je van mij houdt. Dat het goed komt. En ik geloof je.

Het leven

Dit is wat het is. Het leven heeft meer lagen dan een droom. Het is meer dan onbezorgdheid en geluk. Het is gevuld met lastige routes, steile hellingen en regenachtige dagen. Maar ook met verre uitzichten op hoge bergen, eindeloze groene weides en kabbelende beekjes. Het heeft ons zoveel gebracht. Het bracht ons meer liefde, meer vertrouwen, meer geloof. Zoveel gesprekken waarin we elkaar beter leerden kennen en begrijpen. Het heeft ons geleid naar de mooiste plekken, langs diepe dalen en over prachtige hoogtes. Het leven is zwaar maar licht, lastig maar mooi. Het kost ons en het brengt ons. De barsten van ons niet perfecte bestaan zijn aanwezig en mogen er zijn. Dat is wat echte schoonheid is.