6 x Hartige hapjes voor Sinterklaasavond

Het huis is versierd, de Sinterklaasmuziek staat aan en natuurlijk staat er ook allerlei lekkers op tafel. Pakjesavond! Natuurlijk horen daar zoetigheden bij zoals chocolade, kruidnoten en marsepein. Maar wil je nog iets meer uitpakken, met ook hartige hapjes? Dit...

Mijn bevalling: Zo had het niet moeten gaan, kleintje

Het is een warme zomermiddag, ik zwaai mijn schoonmoeder uit nadat ze mij heeft geholpen met schoonmaken. Daarna wil ik verder gaan met het uitzoeken en opruimen van mijn CD’s. Zo'n typisch nutteloos klusje voor in je laatste verlofdagen. Maar ik voel me niet zo...

De 11 leukste sinterklaas surprises

Yes, we mogen weer! Lootjes trekken, op pad voor de leukste cadeautjes, je hoofd breken over gevatte zinsneden die op elkaar rijmen en.. Sinterklaas surprises maken. Argh! Surprises maken voor Sinterklaas kan ik altijd enorm tegenop zien. Maar misschien vind jij het...

Onze kinderen die de wereld veranderen!

Kinderen zijn activistisch. Ze willen de wereld veranderen en ze weten ook precies hóe ze dat gaan doen. Mijn dochter doet deze maand een project voor school. Ze vormen een politieke partij, compleet met partijprogramma. Het belangrijkste punt is een beter milieu. De...

De weg naar adoptie #25: Ons gezinsleven is begonnen

Zodra ons zoontje ligt te slapen, rolt er een traan over mijn wangen. Een traan gevuld met blijdschap en verdriet. Zo mooi en onwerkelijk dat ik het kleine mannetje in dit grote bed nu mijn zoon mag noemen. Hij is er echt. Ons gezinsleven is begonnen. Het verdriet dat...

‘Meid, misschien moet je het gewoon loslaten. Je zult zien dat je dan zwanger raakt!’ Sprakeloos kijk ik haar aan. In mijn binnenste laait het vuur op dat altijd ligt te smeulen.

O ja?! Dus dit is mijn schuld? Het is mijn schuld dat we al drie jaar lang wachten op iets wat vanzelfsprekend lijkt voor anderen? Het is mijn schuld dat mijn buik leeg blijft omdat ik het niet ‘gewoon loslaat’? Als ik het ‘gewoon zou loslaten’, dan lost elke complicatie die zich blijkbaar in mijn baarmoeder bevindt, zich ‘gewoon’ op?’

Hoe?!

Mijn ogen vlammen en mijn handen ballen zich tot vuisten. ‘En hoe moet ik het dan loslaten? Hoe laat ik het los als ik elke maand weer ongesteld word? Als ik een hele week in de maand zo moe ben dat ik nauwelijks uit bed kan komen? Als ik die week urenlang onder de warme douche zit om mijn buikkramp te verlichten? Hoe laat het ik los als ik tientallen keren mijn buik vol spuit met hormonen? Als ik een paar keer per maand bij de gynaecoloog moet komen om weer een inwendige echo te krijgen? Hoe laat ik dat alles ‘gewoon’ los?’

Schuldgevoel

Woedend kijk ik haar aan en ik zie haar verwachtingsvol terug kijken, alsof ze wacht op een bedankje voor haar advies. Ik besef dat ik al mijn vragen er niet uitgegooid heb maar slechts in gedachten op haar heb afgevuurd. Ze liggen op het puntje van mijn tong maar ik dwing ze terug. Ze vormen een bal in mijn slokdarm, slikken gaat even niet meer. Mijn kaken zijn zo gespannen dat het zeer doet en mijn wangen branden. Maar vragen doe het ik niet, ik kan het niet. Ze bedoelt het vast goed, hoe kan ze het ook begrijpen? Ik glimlach flauwtjes, mompel een beleefde reactie en breng het gesprek naar een ander onderwerp.

Laat. Het. Los. Drie woorden waar ik een enorme afkeer van heb gekregen in de afgelopen jaren sinds onze kinderwens. Hoe vaak heb ik het al gehoord en hoe weinig heeft het mij gebracht. De woorden gaan gepaard met een schuldgevoel, de angst dat we door mijn eigen acties nog steeds kinderloos zijn. Eenzaamheid omdat ik mij onbegrepen en alleen voel in mijn pijn en verdriet. Boosheid over de onwetendheid die blijkbaar nog zoveel aanwezig is. Nog meer schuldgevoel dat ik boos ben op mensen die het goed bedoelen maar het gewoon niet begrijpen.

Mijn verhaal delen

ik-kan-niet-gewoon-loslaten-schuldgevoel-kinderwens

Maar ook het besef dat er bij mij een kans ligt om de onwetendheid weg te nemen. Om te delen, te vertellen, een inkijkje te geven in mijn wereld. Om te laten zien dat vrouwen midden in vruchtbaarheidsbehandelingen, niet ‘gewoon’ los kunnen laten. Dat vrouwen die altijd kinderloos zullen blijven, niet ‘gewoon’ kunnen vergeten.

Het is niet onze stress, onze eindeloze dromen over wat kan zijn, die voorkomen dat er een droom werkelijkheid wordt. Het is onze endometriose, onze PCOS, onze onverklaarbare onvruchtbaarheid, alle verschillende medische redenen die er zijn. Dus nee, ik laat niet los. Mijn kinderwens heeft recht op een plek in mijn wereld, het is onderdeel van wie ik ben.