Pokémon: Gotta catch’em all!!

Het is begin 2020; ‘Kom je mama?’ klinkt de heldere stem van mijn oudste. ‘We moeten opschieten hoor!’ voegt mijn jongste er aan toe.
Ik kijk mijn man aan en we glimlachen. Ze zijn zo blij en enthousiast, onze koters van 11 en 9 jaar. Snel schieten we in onze jassen en volgen hen, de straat op. Wordt het links of rechts? De kinderen speuren wat af, de laatste tijd. De basisregels van het spel Pokémon GO dat ze al enige tijd spelen, zijn helder. Gotta catch’em all!!

2019; een ongewenste huisgenoot

In maart krijgen wij een nieuwe huisgenoot. Een ongewenste, helaas: borstkanker doet zijn intrede in ons fijne, veilige gezin. Er volgen heftige, zware behandelingen. Waar ik voorheen met gemak 15 kilometer per dag wandelde, is het nu worstelen voor iedere meter. In een poging mijn conditie op peil te houden en quality time met de kinderen te blijven hebben, installeren we het spel Pokémon GO en maken we ook voor onszelf een account aan.

Op jacht met Pokémon GO

Het blijkt een leuke wereld te zijn vol schattige en minder schattige diertjes en figuurtjes die allemaal gevangen moeten worden. Ieder van ons heeft zo zijn of haar voorkeuren en sommige Pokémon vind ik zo stom dat ik ze niet vang. Dit komt me meer dan eens op een bestraffende blik uit twee paar prachtig bruine ogen te staan. Al snel zijn we dusdanig leveled-up dat we ook battles in ‘Pokégyms’ kunnen gaan doen.

Dat betekent dat we ook verder weg moeten wandelen, vanwege het gebrek aan gyms in onze buurt. Niets is te ver voor de kinderen. In de ons omringende gemeenten gaan we ook op pad om battles te voltooien en gyms te spinnen. Ook gaan de kinderen zelfstandig op pad met buurtkinderen.

Allerlei challenges voltooien

Blijkbaar is het ook nodig om opdrachten te voltooien to Gotta catch’em all. Sommige zijn echt lastig, andere hebben we supersnel gedaan. Naarmate de tijd vordert raak ik steeds meer gefascineerd door en steeds meer thuis in het spel. Waar mijn kinderen na 2 jaar speuren, vechten en voltooien het nu wel een beetje gezien hebben, ben ik serieus hard op weg naar het laatste level.

Eén van de leukste dingen van Pokémon: het openen van gifts

Op mijn 52e lopen om een vis te vangen, of een draakje? Als iemand dit 10 jaar geleden had voorspeld, dan had ik zijn glazen bol stukgegooid. Toch is het de realiteit. Waar ik ook ben, ik zoek altijd een nieuwe Pokéstop of -gym. Ik kijk altijd of er niet toevallig een nieuwe Pokémon is of een betere van die beesten die ik al heb. Vaak ben ik degene die nieuwe vrienden maakt: je herkent Pokémon GO-spelers van verre.

Eén van de leukste dingen vind ik het openen van gifts. Niet voor de nieuwe vlinders, maar om meer te zien van de wereld. Inmiddels ontvang ik, met grote dankbaarheid, gifts vanuit de hele wereld: speeltuintjes uit Noorwegen, kerken uit Amerika, statues uit Tsjechië, gevels uit Portugal om slechts enkele voorbeelden te noemen.

Mijn kanker heeft ons op sommige gebieden behoorlijk onderuit gehaald. Mijn conditie is zowat gehalveerd. Maar zoals ik dat meestal probeer, heb ik ook hieruit iets positiefs gehaald: Ja, ik ben een echte ‘Pokémama’ en ik ben er trots op! Just: Gotta catch’em all!!