10 momenten wanneer ik supertrots ben op mijn peuter

Gisteren barstte mijn moederhart bijna uit elkaar van trots! Mijn dochter van 2,5 jaar en ik zaten in de auto, parallel aan de weg waarop wij reden lag een spoor en in mijn spiegel zag ik dat er een trein aan kwam. Mijn dochter is enorm fan van treinen dus ik riep snel ‘kijk Julia, een trein!’. Blije oeh’s en ah’s vanaf de achterbank. Opeens zie ik vanaf de andere kant nog een trein aan komen, dus riep ik ‘kijk Julia, nóg een trein’. En mijn dochter zei: ‘oh, twee treinen!’.

Ik kon op dat moment alleen maar denken: OMG, mijn dochter kan tellen! Ik had niet gezegd ‘twee treinen’, zij was zelf tot de conclusie gekomen dat een trein en nog een trein twee treinen betekende. Niet alleen cijfers opnoemen, maar echt weten wat het cijfer twee inhoudt. Ik vond het superknap en was voor even de meest trotse moeder op aarde.

Nu was ik natuurlijk sinds haar geboorte al ontzettend vaak trots op haar geweest, maar de laatste tijd lijken haar hersens wel een spons die continu nieuwe kennis en kunde opzuigen. Nu, tussen haar tweede en derde verjaardag, verbaast ze me iedere dag met nieuwe woorden, zinnen, liedjes en dingen die ze al kan doen. Continu denk ik: ‘Van wie heb je dat geleerd?’ of ‘Hoe kun je dat al weten?’. Ook hoe ontzettend bijdehand ze uit de hoek kan komen; elke keer lig ik weer dubbel van het lachen, of moet ik juist stiekem gniffelen als ze tijdens een driftbui iets heel grappigs zegt.

10 momenten wanneer ik supertrots ben op mijn peuter

Tijdens het ‘trein-moment’ straalde ik dus van trots, maar er waren de afgelopen tijd heel veel van dat soort momenten:

• De eerste keer dat ze hardop tot tien telde, zonder het cijfer drie over te slaan. Drie was heel lang niet haar favoriet en sloeg ze consequent over;
• Toen ze uit zichzelf ‘moeilijkere’ kleuren als paars en bruin benoemde. Rood of blauw ging een stuk makkelijker;
• De eerste keer dat ik haar (zonder Youtube-begeleiding) een Engels liedje hoorde zingen. Fonetisch weliswaar, maar hé, toch maar mooi een Engels liedje!
• Toen ze voor het eerst dankjewel zei toen ze iets lekkers kreeg in een winkel;
• De eerste keer dat ze zelf haar schoenen aan kreeg. Oké, het waren regenlaarsjes, maar ze zaten aan de juiste voet en niet achterstevoren!
• Als ze opkomt voor haar babyzusje. Behalve trots smelt mijn hart dan ook een beetje;
• Die keer dat we buiten liepen, in de lucht lawaai hoorde en ze het verschil bleek te weten tussen een vliegtuig en een helikopter (hoe dan?);
• De eerste keer dat ze zonder hulp en zonder dat iemand mee keek een legpuzzel van 16 stukjes had gemaakt;
• Toen we het over lievelingskleuren hadden en ik aan haar vroeg ‘wat denk je dat mama’s lievelingskleur is?’ zij ‘zwart’ antwoordde. Wat ik heel slim vond omdat ik bijna altijd zwarte kleding draag;
• Toen bleek dat ze snapte dat papa niet echt papa heet, maar gewoon net als zij een naam heeft. En opa en oma ook. Alleen bij mama moest ze daar even aan wennen.

De komende tijd zal ik me nog vaak gaan verwonderen en supertrots op haar zijn. En ik kan me zomaar voorstellen als ze straks naar school gaat, het nog veel harder gaat allemaal. Ik kijk er nu al naar uit!

Dit blog is gepubliceerd op 23 maart 2017 en geüpdatet op 1 augustus 2022