Papacolumn

Weg met ‘papadag’

Al vanaf de eerste zwangerschapstest gaat het meestal over mama’s, en over de vrouwelijke blik op kinderen en opvoeding. Bij de verloskundige praktijk word de aanstaande vader bijna nooit direct aangesproken. In diverse bladen voor jonge ouders is zelden een mannengezicht te zien, laat staan dat je er iets leest wat door een man geschreven is. En of het niet erg genoeg is: ga je als moderne vader een dagje in de week minder werken om meer tijd met je kinderen door te brengen, dan word je op het tenenkrommende begrip ‘papadag’ getrakteerd.

24/7 papa’s

Ikzelf, en vele van mijn vrienden die ook vader zijn en ervoor kiezen om de lasten van de ouderschap eerlijker te delen, verkrampen iedere keer als het begrip ‘papadag’ valt. Het klinkt alsof we de rest van de week geen papa’s zijn. Of we niet ‘s nachts opstaan om onze kinderen te troosten als ze huilen, of we geen luiers verschonen, of we niet voor we naar ons werk gaan onze kinderen naar school of crèche brengen en of we niet op zaterdagen en zondagen alsnog om half zeven opstaan om een buslading F-jes naar de regionale Verweggistan te rijden voor een uitwedstrijd.

Daarom pleit ik voor de afschaf van “papadag”. Het is een stigmatiserend, denigrerend begrip geworden. In de regel wordt ‘papadag’ door de papa zelf gebruikt met een verontschuldigende ondertoon van ‘sorry dat ik vandaag niet op mijn werk ben’. Door de omgeving wordt “papadag” ingezet met enige ironie, als in “lekker hè, nu je een papadag hebt, heb je een lang weekend”, alsof je dan een hele dag op de bank zit met je voeten omhoog en een biertje in de hand.

Door het oneigenlijk en het licht plagerig gebruik, dekt ‘papadag’ de lading totaal niet. Wij, mannen die van onze wettelijk geregelde recht op ouderschapsverlof gebruik maken, doen het niet voor onszelf, zoals ‘papadag’ suggereert. Wij doen het voor onze kinderen, zodat ze ons niet zien als de man die op zondag de vlees snijdt (al ben ik zelf vegetariër, en snij alleen in de eigen vingers). Wij doen het voor onze vrouwen, zodat ze hun carrière kunnen doorzetten, of een dagje in de week voor zichzelf hebben. En uiteraard doen wij het ook omdat wij het zelf leuk vinden om onze kinderen meer te zien.

Hoe moeten we ‘papadag’ dan noemen?

Ik ben geen taalkundige, maar wil toch een alternatief voorstellen. Misschien, om aan te geven dat het vooral voor de kinderen is, kunnen we het ‘kinderdag’ noemen. Het voordeel van ‘kinderdag’ is, dat het gender-neutraal is, en kan ook gebruikt worden voor en door moeders die ouderschapsverlof nemen. En, als mijn taalgevoel tenminste klopt, kan ‘kinderdag’ gebruikt worden ongeacht hoeveel kinderen je hebt, die op zo’n dag om en op je hangen. Leve de kinderdag!

Wat vind jij van de term ‘papadag’? Prima, of doen we de vaders van onze kids daarmee tekort? 

 

Vorige bericht Volgende bericht

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen

Reacties op Facebook

1 Reactie

  • Reageer Saskia januari 13, 2017 at 11:58

    Wauw! Ik ben het zo eens met wat je zegt. Ik moet altijd lachen als mijn collega’s het hebben over ‘hun’ papadag, als ik dan zeg dat de woensdag mijn ‘mamadag’ is, kijken ze me gek aan. Als ik dan vraag naar het verschil, kan men mij geen antwoord geven. We werken allemaal fulltime en hebben 1 kinderdag per week.
    Maar bij mij wordt het toch heel vaak door de papa’s zelf zo genoemd, net als dat ze zeggen op hun kind te hebben gepast. Volgens mij doe je oppassen op kinderen die niet van jezelf zijn, maar zorg je gewoon altijd voor je eigen kind(eren). Zullen we dat dan ook meteen in deze verandering opnemen?

  • Plaats een reactie