Sterk als een rots, flexibel als water. Willen we eigenlijk wel mindful kids?

Yoga, mindfulness, soulfoods… Heb jij als jonge moeder tijd om aandachtig met jezelf bezig te zijn? Ik niet! Toch kwam ik een tijdje geleden op een punt dat ik behoefte had om even iets anders te doen dan werken, broodtrommels maken en wasjes draaien. Met een collega-moeder die dezelfde 'mama-symptomen' vertoonde, sprak ik af om eens yoga te proberen. En inmiddels ga ik al ruim een jaar trouw elke week naar yogales. De eerste keer met een grote dosis scepsis. Is dat wel iets voor mij? Het wordt vast heel zweverig, daar ben ik te pragmatisch voor! Maar wonder boven wonder waren de lessen intensief genoeg om er een sportief gevoel aan over te houden en relaxt genoeg om even te ontstressen. Scheelt ook dat we een yogaschool hadden uitgezocht waar gerust tussendoor gelachen mocht worden. So far so good. Maar dan de kids… Want ook in kinderland wordt steeds meer gesproken over mindfulness. Mijn twee zoons van 10 en 8 hebben gelukkig een schema waar tussen school en sporten genoeg tijd overblijft om thuis te spelen en met vriendjes af te spreken. Het zou dus never nooit in me opgekomen zijn om ook de jongens op te geven voor een weerbaarheidstraining of mindfulness cursus voor kids.

Rots en water. Wat?

Maar daar dacht hun school anders over. Door een mix van karaktertjes in de klas van m’n jongste zoon besloot school om deze klas gezamenlijk Rots en Water training te geven. Rots en water? Hoe zegt u? Kort gezegd: kinderen worden getraind om focus te hebben op wat ze doen. Te oefenen om zich niet te snel af te laten leiden van wat ze doen en daarnaast om hun eigen gedrag in bepaalde situaties te leren kennen en te kiezen wat te doen. Moet je sterk in je schoenen staan? Wees een rots. Wil je spelen en werken in een groep? Dan moet je soms flexibel meebewegen als water. Net als bij yoga had ik ook hier behoorlijk wat vraagtekens bij. Van sommige andere ouders uit de klas hoorde ik dezelfde signalen. Moeten kinderen niet gewoon lekker stoeien en spelen? Ze moeten toch zelf leren om voor zichzelf op te komen? En een beetje stoeien hoort er toch gewoon bij? Ook mijn jongste zoon was maar matig enthousiast. “Mam, dit was echt een hele saaie gymles!,” was het commentaar. Want de training vond plaats in de gymzaal en daar mag je normaal gesproken lekker gymmen, rennen en springen.

Handige mindfulness tips voor kinderen

Na tien lessen met de hele klas werden we als ouders uitgenodigd bij de diploma uitreiking, inclusief kleine demonstratie en oefeningen met de ouders erbij. Met bewust een open mind ging ik er naar toe (geleerd bij de yogales !) om me te laten verrassen. Hoewel echt niet alle oefeningen meteen een snaar raakten bij me, heb ik er toch een paar goede tips aan over gehouden om thuis toe te passen. Ik hoor mezelf nu ook andere uitspraken doen tegen mijn dromerige jongste kind. In plaats van hem al jakkerend door de kamer achterna te zitten tot ‘ie z’n schoenen aandoet, vraag ik nu even zijn aandacht en gebruik ik de analogie uit de training om zijn focus vast te houden: “Als een leeuw de prooi wilt vangen, laat hij zich echt niet afleiden door de vliegen die rond zijn hoofd zwermen. Hij houdt de ogen op het stukje vlees.” Ook een goede: als we thuis op het punt aankomen dat onze twee spelende jongens veranderen in grappenmakers die elkaar zo gek maken dat ze hun boekje te buiten zullen gaan, dan heb ik nu ook een ander repertoire dan boos worden: “Jongens, jullie mogen zelf kiezen: gaan jullie je gedrag aanpassen of de situatie aanpassen?” (lees: even apart spelen). Nooit gedacht dat deze toch best volwassen keuze, tot goed resultaat zou leiden.

Iedereen op mindfulness training?

Is dit nu een pleidooi om alle kinderen op een mindful training te sturen? Zeker niet, want ik heb ook lang niet bij alle tips en trics dezelfde mate van enthousiasme. Maar ik kan wel aanbevelen om een keer een andere aanpak te proberen als je merkt dat je met jezelf of met je kids steeds in de zelfde frustraties beland. Zoals met alles wat het moederschap betreft: ogen en oren openhouden voor goede tips, en dan vooral er je eigen draai aan geven. Want niemand, hoe mindful ze ook zijn, kent je kindjes beter dan jij. Benieuwd naar het eindoordeel van de jongste zoon, toen ik vroeg wat hij er nou allemaal van vindt? “Och mam,” zei hij, “ik doe vooral mee voor de andere kindjes. Want ik sta zelf al heel sterk in mijn schoenen.” Toch ontroerend om je kind te horen zeggen dat hij zelfverzekerd in de wereld staat. Dan hebben we als ouders toch (ondanks de vele twijfels op de weg) ergens een paar goede keuzes gemaakt de afgelopen jaren.