Trouwen tijdens je zwangerschap

Trouwen is natuurlijk bijzonder, voor iedereen. En trouwen tijdens je zwangerschap is misschien nog wel extra bijzonder. Een groeiende buik maakt die dag nog net een tikkeltje specialer, en geeft de dag nog meer liefde. Je moet dan natuurlijk wel met een aantal zaken...

Berend Botje: Het mysterie van het ei

Vanaf 19 januari 2022 is de avontuurlijke film Berend Botje thuis te bewonderen op DVD of via Video on Demand. Deze familiefilm wil je echt zien, want de avonturen van de Botjes zijn zó bijzonder, dat niemand gelooft dat ze echt zijn gebeurd. Maar Berend Botje weet...

Vijfde ziekte bij mijn baby, wat is het?

Erythema infectiosum, ofwel de vijfde ziekte bij mijn baby, wat is het? Het gaat hier om een besmettelijke vlekjesziekte, die vooral bij kinderen voorkomt. Het kind krijgt over het hele lichaam rode vlekjes en vaak voelen ze zich ook niet zo lekker. Veel kinderen...

Leuke luisterboeken voor kinderen

Behalve dat het heel leuk is, is het ook belangrijk om aan kinderen voor te lezen. Voorlezen (en zelf leren lezen) draagt bij aan de taalontwikkeling van je kind en het is een moment van verbinding met je kind. Geen zin of tijd om voor te lezen? Of op zoek naar een...

Wat is hoogsensitiviteit en wat betekent het voor mijn kind?

Hoogsensitiviteit is tegenwoordig geen onbekende term meer. De meeste mensen weten wel ongeveer wat het betekent, steeds meer volwassenen herkennen zich erin en herkennen het soms ook bij hun kinderen. In de jaren '90 introduceerde Elaine Aron, klinisch...

Samen met Jacob ga ik op de stoeprand zitten, een eindje van de uitgang van de ‘loop-door-ijszaak’ vandaan. We nestelen ons in het zonnetje en happen van een ‘welverdiend ijsje’. Toegegeven: in mijn ogen is een ijsje al snel welverdiend. Anderhalve kilometer heen langs een winderig weiland en anderhalve kilometer terug langs, jawel: datzelfde weiland, maakt hongerig. Of nu ja, het zorgt in ieder geval voor ‘lekkere trek’. Een term die de kleuter sinds Pasen kent en nu dus te pas en te onpas gebruikt om te bedelen om een paaseitje of iets van die strekking.

Dat stomme houtje

Daar zitten we, twee bolletjes ijs de neus. Na de eerste paar happen zie ik vanuit mijn ooghoek iets door de lucht schieten. Jawel, Jacobs lepeltje, hop in het zand. Een vloek schiet me te binnen, maar ik slik hem in met een hap aardbei-rabarberijs. Om dan alsnog boos uit te vallen: ‘Hè Jacob, wat is dat nou?! Heb je je je lepeltje laten vallen?!’ vraag ik naar de bekende weg. Ietwat beduusd antwoordt hij: ‘Dat is geen lepeltje, dat is een stokje.’ Ergens heeft hij wel gelijk, wat ik uit het zand vis is een houten stokje, geen handig lepeltje voor kleuter.

Dan sta ik op, met het lepeltje in de hand. Ik zwaai het stokje onrustig heen en weer voor de neus van Robin, die met Diederik in de draagzak staand zijn ijsje poogt te eten. ‘Kijk nou! Heeft die klungel,’ ik gebaar naar het blonde knulletje op de stoep, ‘op de grond laten vallen. Kijk, helemaal zanderig! Heb je een doekje?’ Nee, er is geen doekje of servetje bij de hand. Waar zijn de snoetenpoetsers als je ze nodig hebt? Ik blijf een minuut, die voelt als een uur, vertwijfeld staan met dat stomme houtje in mijn hand. Wat nu?

ijsje-eten-met-een-houtje-lepeltje

Geen nieuw lepeltje

Normaal gesproken zou dit geen probleem zijn. Ik zou kordaat de ijszaak in wandelen, om een nieuwe lepel vragen en meteen ook een servetje meesnaaien. Maar nu, nu hebben we te maken met corona-regels en anderhalve meter afstand houden. En dat maakt zelfs de simpelste dingen opeens gecompliceerd. Je kunt gewoonweg niet even naar binnen lopen. Ik doe een paar passen richting de uitgang en blijf daar even dralen. Dan stap ik een stukje naar binnen: ‘Euhm, heeft u misschien een nieuw lepeltje? Mijn zoontje heeft het zijne laten vallen…’ ‘Tuurlijk!’ klinkt het vanachter een plastic scherm. Verontschuldigend knikkend loop ik vlug tot aan de toonbank en gris het stokje weg. Wanneer ik weer buiten sta, haal ik opgelucht adem: ‘Hè hè, problem solved.’ Toch kan ik het niet laten mijn zoontje nog even toe te snauwen dat dit ‘de laatste keer is en hij geen nieuw lepeltje krijgt.’

Ik smelt

Daarna neem ik, nog steeds bozig, een paar grote happen van mijn enigszins gesmolten ijsje. Robin reikt me mijn cappuccino aan, die ondertussen door de eigenaar buiten is gebracht. ‘Hoe is ie?’ mompel ik terwijl ik tegen de zon in naar mijn man opkijk. ‘Lekker wel’ is zijn antwoord. Ik neem een paar slokken en ga dan verder met mijn ijsje. Langzaam voel ik de stressklomp van binnen smelten. Waarom was ik nou zo geïrriteerd? Leuk is dat, ben je met je gezin lekker op pad, met zon, ijs en zelfs koffie en dan reageer je je zo af.

ijsje-eten

Balend van mezelf kijk ik naar links waar Jacob zit, die al een eind gevorderd is met zijn ijsje. ‘Is het lekker lieverd?’ ‘Hmmm mmmm!’ mompelt hij met volle mond. Hij lijkt mijn boze bui al vergeten te zijn, gelukkig. Ik neem de laatste slokken van mijn koffie en besluit, opgemonterd van de cafeïne en de stralende zon die ik opeens weer op mijn huid voel branden, dat het een fijne dag is.