Op weg naar adoptie #23: Op weg naar Afrika

Ik stamel als ik mijn manager vertel dat ik eindelijk echt mama word en mijn zoon heel snel ga ontmoeten. De overdrachtsplannen schrijf ik binnen no time. Hoewel het druk is, besluit ik alleen het hoognodige zelf te doen. De rest schrijf ik in detail op zodat ik met een gerust hart mijn werk achter me laat. Nu wordt het tijd om het koffer in te gaan pakken. Hier heb ik me mentaal op voorbereid, maar toch komt er veel meer bij kijken.

Ook nog een verbouwing

Vanuit ons adoptiebureau horen we dat we door de Covid-19-pandemie waarschijnlijk nergens heen mogen als we daar zijn. Naast kleding voor ons drietjes, kleding om te doneren aan het weeshuis en een uitgebreide medicijnenmap, gaat ook nog wat mee om de eerste paar dagen te kunnen eten. Op die manier kunnen we onze aandacht volledig op de kleine man richten.

Een ander traject dat inmiddels in volle gang is, is onze verbouwing. Ons huis ligt aan de achterzijde open doordat de schuifpui er nog niet is. Eerst zorgde dit voor gebroken nachten, maar nu lijkt het bijzaak. Onze reis naar onze zoon staat voorop. Net voordat we de koffers inpakken, spreken we met de aannemer alles door, van stopcontacten tot lichtpunten. Zo kan er hard doorgewerkt worden als we weg zijn.

Wachten op de testuitslag

Voor de zekerheid blijven we de laatste paar dagen dat we in Nederland zijn binnen met ons tweeën. Zo lopen we geen risico op een positieve coronatest. Dat zou namelijk betekenen dat we niet kunnen afreizen.

Maandagochtend reizen we al richting een hotel dicht bij Schiphol. Onderweg staat de coronatest gepland. Ik merk dat ik hier geen zenuwen voor heb, ondanks dat het mijn eerste keer testen gaat worden. Diezelfde dag nog zullen we de uitslag krijgen, maar die uitslag kan nog wel op zich laten wachten tot 22.00 uur. Helaas konden we ons niet eerder laten testen, want dan zouden we wellicht de uitslag verlopen zijn zodra we geland waren.

In het hotel hebben we een upgrade gekregen naar een luxe suite. Het blijkt dat mijn ouders gemaild hadden en onze aankomst hadden toegelicht. Zo lief en attent! Hoewel de jacuzzi zeer aantrekkelijk lonkt, vind ik niet de rust om erin te stappen. We weten immers nog niet zeker dat we kunnen gaan, want de testuitslag is er nog niet.

Tranen van blijdschap

Voor het diner hebben we gereserveerd. Zonder veel honger en met mondkapje gaan we het restaurant binnen. We zitten met ons tweeën en het voelt veilig wat afstand betreft. Om toch iets te ontspannen nemen we een wijntje. Elke twee minuten check ik mijn mail of de uitslag al binnen is. Ons voorgerecht wordt gebracht en ik verslik me bijna in het brood als ik mijn email bekijk: de uitslag is er. Met trillende handen open ik de e-mails: we zijn beiden negatief getest! Tranen van geluk, opluchting en blijdschap rollen over mijn wangen: de reis van onze dromen gaat echt plaatsvinden! We worden papa en mama!

Van het diner is niet veel opgegeten. Mijn buik vulde zich met vlinders en blijdschap. Eenmaal terug op de kamer, heb ik de jacuzzi laten vollopen. Nu kan het nog even, want straks met onze peuter zal ik tijd te kort komen.

Als in een film

Als we op de luchthaven zijn voor vertrek ontmoeten we de andere twee stellen die ook een zoon gaan adopteren. Zo mooi om dit samen te mogen beleven. De vlucht verloopt goed. De stewardess maakt een praatje met ons en hoort van onze bijzondere reden om te reizen. Kort erna worden we verrast met champagne en een hele lieve kaart. Ergens voelt het alsof ik naar een film kijk, terwijl ikzelf als één van de hoofdpersonages meespeel. Zo beleef ik de hele vlucht in een soort vreemde aanwezigheid. Erg fijn, want de tijd vliegt voorbij.

Eenmaal geland, ben ik vol adrenaline. We zijn in Afrika! Onze documenten zijn goedgekeurd en we kunnen ons hotel opzoeken. Even een nachtje slapen en morgen reizen we per busje weer verder. Slapen lukt niet echt, want de gevoelens dat ‘het echt gaat gebeuren’ blijven door mijn lijf gieren.

Bitterzoet

De volgende dag sta ik vroeg op en neem een douche terwijl ik me bedenk dat we gaan reizen door het land van onze zoon. Onderweg in het busje vraag ik me dan ook vaker af of hij op die plekjes is geweest, of hij dit prachtige land niet gaat missen en ik denk aan zijn familie. Hij gaat een nieuwe start tegemoet, maar hij laat daarbij ook een hoop achter. Een bitterzoete gedachte die veel met me doet.

Drie bedden

Vertrouwend op onze liefde en openheid over zijn adoptie droom ik weg bij het prachtige landschap dat aan me voorbij schiet. Morgen is de grote dag. Het is zo onwerkelijk als we het appartement binnenkomen en we drie bedden zien staan. Hier gaan we starten met ons gezin, over een paar uurtjes al.

Verbazingwekkend slaap ik die nacht redelijk goed. De volgende ochtend pak ik vol adrenaline de tas in en controleer ik de camera’s. Op naar de receptie om vanuit daar naar het weeshuis te vertrekken.