kleuter gelooft niet meer in sinterklaas
Persoonlijk, Sinterklaas

Mijn kleuter gelooft al niet meer in Sinterklaas?!

Een paar weken geleden schreef ik de opzet van dit blog, maar liet ik ‘m uiteindelijk liggen. Omdat ik dacht: hij gaat misschien wel weer mee in het verhaal door het Sinterklaasjournaal. Daar leek het in eerste instantie ook op, maar gisteren moesten we toch echt toegeven: dit is geen beetje twijfel meer, hij gelooft er gewoon niet in, hij weet dat wij het zijn. Onze kleuter gelooft (nu al!) niet meer in Sinterklaas.

Voordat de Sint in ons land aankwam ging het op een avond zo:

‘Maar mama?’
‘Ja, liefie.’
‘Sinterklaas is nep. Jullie zijn dat gewoon.’

Ik viel stil en dacht: Je bent pas vijf jaar oud. Nu al? En nu?

Bestaat Freek Vonk echt?

Zoals iedere avond kruip ik na het voorlezen even bij mijn zoontje in bed. De dag bespreken, knuffelen, grapjes maken. Mijn favoriete moment van de dag. Vaak komen dan verhalen naar boven die ik overdag niet uit hem krijg, zoals wat er op school is gebeurd en welk liedje hij heeft geleerd bij muziekles. Nu kwamen we op het onderwerp ‘Sinterklaas’, want hij zou de week erop aankomen in ons land. Alleen had ik deze vlotte wending in het Sinterklaasverhaal nog niet verwacht. Hoewel…

Ergens begin dit jaar, toen hij nog vier jaar was, heeft hij ook al eens zoiets gezegd. Dat Sinterklaas niet echt is, maar dat het een verhaaltje is. Hij was (en is nog steeds) regelmatig bezig met wat er echt is en wat niet. Zo vraagt hij ook wel eens of Freek Vonk echt bestaat, of K3. Ik keek destijds dan ook niet zo op van zijn opmerking. Ik liet het een beetje in het midden en bleef er wat vaag over. Als de man met de baard zich in december weer laat zien, zal hij er wel weer in meegaan, dacht ik. Want wat vond hij het spannend vorig jaar toen de Sint op school kwam en hem ook nog eens vroeg naar de verhuizing!

Gelukkig, hij gaat weer mee in het verhaal

Maar het kwam dus terug, en het bleef niet bij dat ene gesprekje in bed. Een paar dagen later herhaalde hij het nog eens. ‘Sinterklaas is nep, papa en jij kopen de cadeautjes,’ was de strekking van zijn verhaal. Ik stelde wat vragen en al gauw ging het over iets anders. Hij wist dat Sinterklaas bijna in het land zou aankomen en het Sinterklaasjournaal zou ook al snel beginnen. Daar keek hij enorm naar uit, hij was al aan het aftellen tot de eerste aflevering. Dus dacht ik: het is vast de aanloop er naartoe, hij gaat straks wel weer mee in het hele gebeuren.

Ja hoor, na het eerste Sinterklaasjournaal was het alsof zijn overtuiging helemaal was verdwenen. Het leek alsof hij er ineens weer middenin zat: ‘Het Pietenhuis staat in brand! En de stoomtrein is nog niet vertrokken!’ Mijn vriend en ik keken elkaar aan en dachten: Prima, hij zit gewoon weer in het verhaal.

Of toch niet…

Maar de overtuiging blijkt zich al te hebben genesteld in zijn breintje en de opmerkingen bleven terugkomen: hij bestaat niet, papa en mama zijn het. Ik stel vragen terug, want zijn stelling pareren met ‘Sinterklaas bestaat wel hoor’ voelt niet goed. Enerzijds omdat ik heel nieuwsgierig ben hoe zijn gedachtengangen gaan en omdat ik het hem wil laten invullen met zijn eigen fantasie, anderzijds omdat ik het lastig vind om tegen hem te liegen. Maar zijn fantasie vult het niet aan. Ik kan vragen stellen wat ik wil, hij blijft erbij: Sinterklaas is niet echt.

‘O? Waarom denk je dat?’
– ‘Gewoon. Dat weet ik.’
‘En wie zorgt dan dat er cadeautjes in de schoen komen?’
– ‘Dat doen jullie gewoon.’
‘Maar wie komt er dan uit Spanje nu met de stoomtrein?’
– ‘Ze hebben gewoon een man verkleed.’

Als ik uiteindelijk wanhopig vraag: ‘Maar hoe wéét je dat nou?’
Komt lachend het antwoord:
– ‘Ik kan jullie horen hoor! Ik heb jullie gehoord toen jullie cadeautjes in de schoen deden.’

Oh.

Om vervolgens wel enthousiast liedjes te zingen bij zijn schoentje bij de open haard en de ochtend erna opgewonden roepen ‘Ik ga kijken wat Sinterklaas in mijn schoen heeft gedaan!’

Ik denk dat het klaar is

We hebben het niet ontkend, maar ook niet bevestigd. De afgelopen Sinterklaasperiode bleef het dus een beetje gissen wat er in zijn koppie omging. Tot gisteren de dag van het heerlijk avondje echt was gekomen. Ik haalde hem op uit school en hij vroeg wanneer de cadeautjes zouden komen. Toen ik zei dat ik dat niet wist keek ik in een wijsneuzerig snoetje met verwijtende blik: ‘je weet het heus wel’. En nadat alle cadeautjes waren uitgepakt en hij iets van zijn lijstje niet had gekregen: of ik dan niet de moeder van zijn vriendje had kunnen vragen waar ik dat had kunnen kopen.

Tja.

Misschien is het gewoon tijd om het echte verhaal te vertellen…

Vorige bericht Volgende bericht
 

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen

Reacties op Facebook

Geen reacties

Plaats een reactie