Persoonlijk

Opvoeding, Persoonlijk

Opvoeden: verwachtingen vs. realiteit

Zoals bij alle dingen die ik voor het eerst doe, had ik toen ik zwanger was bepaalde ideeën en verwachtingen over hoe het zou gaan zijn. Met ‘het’ bedoel ik natuurlijk het hebben van een baby in het algemeen maar meer specifiek het opvoeden van een minimensje. In mijn geval waren die ideeën gebaseerd op onder andere mijn omgeving (zus, vriendinnen, kennissen) en op de vele, vele, vele tijdschriften, boeken, blogartikelen en andere informatiebronnen die ik heb gelezen.

Inmiddels ben ik ruim twee jaar moeder en moet ik concluderen dat 1) het echte opvoeden eigenlijk pas net begonnen is – en ik dus eigenlijk nog weinig recht van spreken heb – en 2) een aanzienlijk deel van mijn verwachtingen niet is uitgekomen. Lees mee, kijk meewarig, huiver, heb medelijden, knik instemmend en/of lach hardop. Lees verder

Baby, Gezin, Persoonlijk

Een tweede kind? Die doe je er ‘gewoon even bij’

En toen had ik hem in mijn handen, mijn tweede positieve zwangerschapstest. Helemaal gepland (voor zover dat kan natuurlijk) en meer dan gewenst. Na het gevoel van enorme blijdschap kwam ook al snel de gedachte hoe we dit in hemelsnaam aan zouden gaan pakken. Mijn dochtertje zou nog net geen 2 jaar zijn als de baby geboren zou worden. Maar goed, onder het mom van ‘wie dan leeft, wie dan zorgt’, beleefde ik mijn tweede zwangerschap net zo bijzonder als de eerste. Wel had ik soms een soort van schuldgevoel naar mijn oudste. Soms had ik het gevoel dat ik haar tekort zou gaan doen. Ik weet nog goed dat ik met een kennis in gesprek was over (onze) kinderen. Toen ik mijn ‘zorgen’ uitte over hoe dat straks zou gaan als de baby er was, kreeg ik als antwoord: ‘Ooooh joh, die doe je er gewoon even bij’. Lees verder

Kinderen, Opvoeding, Persoonlijk

De peuterfase in full effect

Pfoe, ik dacht toch echt dat we een kind op de aarde hadden gezet die de dwarse periode had overgeslagen. Op een paar incidentjes na – die écht geen naam mogen hebben – doorliepen we met onze peuter zijn derde levensjaar en sloegen de twee-is-nee periode over. De terrible two’s. De peuterpuberteit. We hebben onze zoon niet van de supermarktvloer hoeven pulken of een restaurant vroegtijdig hoeven verlaten wegens een meltdown. Tuurlijk was hij soms weleens ondeugend, maar we hadden het onder controle. Mijn vriend en ik prijsden ons gelukkig en we knipoogden af en toe naar elkaar: we’ve got this!

En toen werd hij drie jaar. Had niemand even kunnen vertellen dat het dán pas begon? Lees verder

Kinderen, Persoonlijk

Juf Simon – mannen in de kinderopvang

Toen ik het nieuws hoorde van de ontuchtzaak bij een kinderdagverblijf (hier het nieuwsbericht) schrok ik flink. Dat is toch de nachtmerrie van iedere ouder? Als ik eraan denk voel ik direct een knoop in mijn maag. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe erg dit moet zijn voor alle betrokkenen.

Nu vond ik het in het begin best moeilijk om mijn zoontje uit handen te geven aan (toen nog) vreemden op het kinderdagverblijf. Maar juist de gedachte dat hij daar in vertrouwde, liefdevolle en kundige handen zou zijn maakt dat ik hem twee keer per week met een gerust hart achterlaat. Nieuws als dit slaat dan ook in als een bom. Want is mijn kind nog wel veilig op het kinderdagverblijf bij een mannelijke medewerker?

Lees verder

Mamacolumn, Persoonlijk

Ga nou niet zo hard, lieve peuter!

Hallo lieve peuter. Je bent nog maar net drie jaar geworden dus je mag heus nog wel even wat rustiger aan doen. Met je lange benen en je shirtjes die ineens weer te kort worden. Je moeilijke woorden die je tot voor kort nog verkeerd uitsprak en nu ineens heel wijs correct de wereld in slingert. Je continue stroom aan verhalen en je niet te stoppen behoefte om de wereld om je heen te begrijpen. Je ‘Waarom?’ tot ik zelf ook het antwoord niet meer weet. Sta maar eventjes stil, je moeder vindt het even iets te snel gaan. Lees verder

Persoonlijk, Vakantie

Voor het eerst op vakantie als mama

Waar ik vroeger op vakantie heerlijk uren bakte op het strand en al mijn slaap inhaalde van het afgelopen jaar, zat ik nu in de branding naar mijn zoontje te kijken die heerlijk het strandzand aan het oppeuzelen was. Vakantie is zo heerlijk. Maar de eerste vakantie met je eerste kindje is wel even schakelen. Een beetje maar… Lees verder