Kinderen, Persoonlijk, Ziek

Komt een moeder bij de huisartsenpost

Mijn man en ik hebben best wel geluk, want onze dochter van bijna twee jaar was tot voor kort nog nooit echt ziek geweest. Ja, de waterpokken toen ze zes maanden was, maar daar had ze niet echt last van gelukkig. Tot ze onlangs midden in de nacht opeens moest overgeven. Nadat ze binnen 12 uur nog 8 keer had overgegeven en ook nog koorts kreeg begrepen wij dat we een ‘primeur’ hadden en ze toch echt een beetje ziek was. Nou ja, een beetje…

Wat volgde waren drie dagen vol wassen draaien, bedden verschonen en vooral heel veel kroelen met mijn kleine meid, die als een soort aapje aan me vast geplakt zat en lekker tegen me aan in slaap viel. Maar na drie dagen niets eten en uiteindelijk ook niets meer willen drinken begonnen we ons een beetje zorgen te maken, want zou ze niet in rap tempo aan het uitdrogen zijn? Plassen deed ze eigenlijk niet meer, en mijn aapje sliep zo ongeveer continu en was futloos als ze wel wakker was. Omdat het een feestdag was belde ik toch maar even met de huisartsenpost, en een paar uur later konden we daar terecht.

Huisartsenpost

Op de huisartsenpost volgde een gesprek waarbij ik me achteraf een beetje een sukkel voelde. Het soort gesprek dat andere moeders volgens mij weleens op het consultatiebureau hebben (‘Normaal gesproken kan hij wel lopen/blokjes op elkaar zetten/woordjes zeggen, maar nu doet hij dat even niet’).ziek meisje - huisartsenpost

De dokter vroeg naar alle symptomen. ‘Plast uw dochter nog?’ Nou eigenlijk niet, maar manlief antwoordde dat ze nog wel een beetje had geplast. Wat technisch gezien klopte, maar wat niet normaal zo weinig was. ‘Drinkt ze nog?’ Nou nee, maar op de een of andere manier werd mijn aapje bij het horen van het woord ‘drinken’ wakker en riep heel hard ‘thee’. Om vervolgens een grote slok thee uit de meegenomen beker te nemen. Ik zag de dokter al kijken. En toen mijn aapje vervolgens onderzocht werd begon ze als een soort Bokito enorm te brullen en de dokter te schoppen en weg te duwen. Tja, inderdaad geen energie en heel futloos maar niet heus… Je zult natuurlijk altijd zien dat een onderzoek zo loopt. Ondanks dat ik weet dat onze zorgen terecht waren en ik blij ben dat we gegaan zijn voelde ik me toch een beetje een sufferd.

De afgelopen dagen hebben me wel weer wat over het moederschap en over moederliefde geleerd. Want van wie anders hou je zoveel dat je:

  • (even een vies praatje) Van je handen automatisch een bakje maakt om het braaksel van je kind op te vangen? Bij iedere andere persoon zou je toch héél snel een stap achteruit doen!
  • Je kind tegen je aan in slaap valt terwijl je net op een plek bent die totaal niet lekker zit, maar toch heel ongemakkelijk anderhalf uur blijft zitten zodat ze niet wakker wordt.
  • Je het helemaal niet erg vind als er drie keer per dag over je heen gespuugd wordt, en alleen maar medelijden kunt voelen als je je kindje ziek en verdrietig ziet.
  • Je moederhart breekt als je bij je kind de temperatuur hebt gemeten en een zetpil heb gezet, en zij vervolgens een paar keer zegt hoe ‘au’ dat deed.
  • Je wenst dat je zelf ziek zou zijn in plaats van zij.

En nog een klein huishoudelijk inzicht: ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn wasmachine! Duizendmaal dank aan degene die die ooit heeft uitgevonden.

Heb jij weleens bij de huisartsenpost gezeten met je kindje? Deel het hieronder of op onze facebookpagina

Vorige bericht Volgende bericht

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen

Reacties op Facebook

10 Reacties

  • Reageer Mleen juli 17, 2016 at 22:27

    Ik vind dat je een goede reden had om er heen te gaan. Ik heb een keer voor minder bij de hap gezeten

    • Reageer Margot juli 18, 2016 at 12:11

      Wij allemaal weleens, geloof ik. 🙂 Ik dacht zelf eens een keer dat mijn zoontje zijn teen gebroken had. Het teentje was rood, stond een beetje gek en ik mocht er niet aan komen. Eenmaal bij de dokter: teentje weer een normale kleur en niks aan de hand. Gelukkig kwamen we voor niets! De dokter daar moest er ook om lachen. 🙂 Het is toch heel fijn dat je er terecht kunt als je je zorgen maakt, vind ik.

  • Reageer Veer juli 17, 2016 at 22:40

    Kan een heel boek vol schrijven….
    Als 3 jarige binnen komen rennen hallo! Ik ben er! Ik ben D. En ik heb het benauwd! Al springend en rennend door de wachtkamer heen. Dat de huisarts raar staat te kijken en je ziet hem denken om daar hebben we weer een overbezorgde moeder. Pas toen hij ging onderzoeken zag je dat hij bij draaide. Uiteindelijk 5 dagen in het ziekenhuis gelegen.

    Ook een keer bij de spoed eisende hulp een discussie gehad met een kinderarts in opleiding. Die wilde hem eigenlijk naar huis sturen terwijl ik zei dat het echt niet goed ging. Dat hij de nachten niet genoeg zuurstof binnen kreeg. Op een gegeven moment was ik het zo zat dat ik zei, wat er ook gebeurt, ik neem hem niet mee naar huis, dus zeg het maar, anders loop ik nu het ziekenhuis uit, alleen! Puntje bij paaltje hebben ze gezegd op basis van zijn medische verleden houden we hem hier 1 nachtje, zijn er 6 geworden.

    En een keer het amk op mijn dak gehad omdat hij anderhalve week met een scheurtje in zijn arm heeft gelopen wat de huisartsenpost over het hoofd had gezien.
    En ik maar vol blijven houden dat er iets niet goed is met zijn arm. Ja maar mevrouw hij gebruikt die arm toch? Dus waarom zouden we foto’s maken?

    Altijd naar je eigen gevoel luisteren, moeder instinct liegt nooit

  • Reageer Jo juli 18, 2016 at 00:01

    Mooi advies Veer.
    Wij hebben ook aantal keer bij hap gezeten en ja soms is het achteraf toch net te snel geweest maar ik ga geen risico nemen als het om een klein hummeltje gaat dat (net) niet goed kan aangeven wat er allemaal is.

    • Reageer Margot juli 18, 2016 at 12:15

      Precies, je moederinstinct klopt bijna altijd. En zo niet, dan ben je ook niet voor niets geweest want na een onderzoek van de arts ben je wel gerustgesteld. En liever ‘voor niets’ dan dat je ergens te laat mee bent, toch?

  • Reageer Aarti juli 18, 2016 at 04:01

    Vorige week nog. Hij had in de avonden steeds koorts, maar overdag rende hij vrolijk door het huis. Maar de derde dag lag hij er lusteloos bij. Ik heb nog nooit zo hard gerend als die dag (wist ook niet dat ik dat kon. Ik was niet thuis maar belde naar huis omdat ik voelde dat het niet goed ging). Toen mijn poppie mij zag begon hij te praten en te spartelen van blijdschap. M’n man blij verrast want dat was daarvoor echt anders.
    Ik dacht toen hmm hij ziet er wel ziekjes uit maar niet zo lusteloos als we dachten. Maar we zijn toch langs geweest want je weet maar nooit.
    Hij bleek in beide oren oorontsteking te hebben. Zo sneu, en m’n hart brak toen de dokter zei dat mijn zoontje dus pijn aan z’n oor heeft. Ik kon m’n tranen nog net binnenhouden. Ik dacht bij mezelf m’n poppie heeft pijn en heeft niet 1x gehuild of het op een andere manier laten merken. Ben blij dat we zijn geweest, hij al bijna de oude maar liever 100x teveel dan 1x te weinig. Kinderen kunnen niet altijd aangeven wat er aan de hand is, wij als ouders kunnen liever overbezorgd zijn dan laks.

    Als moeder houd je zielsveel van je kind, maar hoe onvoorwaardelijk deze liefde is voel je wanneer je kind ziek is. En inderdaad als je alle pijn op je kon nemen, zou je dat als moeder als eerste doen.

    • Reageer Margot juli 18, 2016 at 12:17

      Mooie woorden, Aarti. En wat bijzonder is een moederinstinct toch! Dat je voelde dat er iets niet goed was. Fijn dat je bent geweest en dat je zoontje bijna weer beter is.

  • Reageer Vlijtig Liesje juli 19, 2016 at 10:29

    Ja met een van mijn zonen omdat ik dacht dat hij een wesp in zijn mondje had gehad. Bleek achteraf loos alarm, en toen voelde ik me ook wel overbezorgd. Maar liever te vaak gaan, dan te weinig!

  • Reageer Merel augustus 11, 2016 at 06:15

    Niet bij de huisartsenpost (even afkloppen), maar herken het gedrag wel van bij de dokter. En al weet je dat het al dagen aan de gang is soms, het voelt toch een beetje gênant als de besproken symptomen dan ineens niet meer lijken te bestaan

  • Reageer chantal februari 27, 2017 at 09:01

    Wij zijn een paar keer bij de hap geweest voor achteraf een oorontsteking. Madam gilde het uit en kregen we niet meer in bed. Na 5uur alles geprobeerd te hebben kwam ze na het telefoontje met de hap en de woorden we gaan zo naar de dokter tot bedaren. Eenmaal daar rustig spelen, en werden we bijna weg gestuurd zonder onderzoek, gelukkig dat ook de telefoniste aan gaf dat ze haar had horen gillen en het niet fijn klonk.
    Sinds dien geloven ze me meteen als ik bel.

  • Plaats een reactie