Recept: romige tortellini-tomatensoep met broccoli en basilicum

Gezond en lekker eten willen we allemaal graag en zeker als je een druk gezinsleven hebt is het fijn als je het door de week ook makkelijk en snel op tafel kunt zetten. Met verse ingrediënten koken voor het hele gezin hoeft niet ingewikkeld te zijn. Deze romige...

10 x Budgettips voor Sinterklaas

Het is november, dus hij staat al te trappelen (en zijn paard ook): Sinterklaas is bijna weer in het land! Een gezellige, spannende en ook leuke tijd breekt aan, waar het voor kinderen - laten we eerlijk zijn - voornamelijk draait om de Sinterklaascadeautjes. Om nou...

Peuters die heel hard schreeuwen: ‘zelf doen’

Al een aantal jaren krijg ik op social media filmpjes van schattige peuters te zien. Soms in combinatie met schattige puppies. Blijkbaar weet het algoritme van Facebook en Instagram dat ik daar dol op ben. Sinds kort verrichten de peuters in die filmpjes ook nog eens...

Menstruatiepijn: dit is wat je eraan kunt doen

Iedere maand hetzelfde liedje: de menstruatie komt eraan. Je baarmoeder trekt samen. Dit zorgt voor pijnlijke krampen in je buik, rug of zelfs benen. Daarnaast is er eventueel hoofdpijn en een rothumeur. Menstruatiepijn is niet leuk voor jou en ook niet leuk voor de...

Sinterklaasspeurtocht: Eindelijk vind ik Sinterklaas weer leuk

De afgelopen jaren kon ik die man met zijn baard wel het land uit kíjken. Sterker nog: stiekem hoopte ik dat hij eens een keer níet met zijn stoomboot aan zou meren in Nederland. Dat 'ie met zijn vrienden gewoon lekker eens bleef overwinteren aan een van de costa's....

Als ik hem zie spelen met zijn nieuwste aanwinst – een tol die je kunt afschieten – realiseer ik het me ineens. Mijn zoon heeft een rage opgepikt op school en hij was er enthousiast (en overtuigend) genoeg over om ons er eentje te doen aanschaffen. Voordat hij naar school ging nam ik me voor dat ik dat ‘nóóit zo makkelijk zou laten gebeuren’. Een seconde later realiseer ik me ook dat dit niet de eerste keer is dat we gezwicht zijn voor de puppy-ogen van mijn zoon. Terwijl zijn schoolcarrière nog niet eens anderhalf jaar oud is.

Een paar jaar geleden schreef ik een blog waarin ik een rijtje dingen opnoemde die ik als aanstaande moeder dacht nóóit te zou gaan doen. Van het plan om nooit mijn woonkamer tot speelparadijs te laten verworden tot het afzweren van vakanties op vakantieparken. Inmiddels kan ik er dus weer eentje bij schrijven.

Vroeger: ‘Ik ga echt niet toegeven aan alle rages waar mijn kind aan mee wil doen.’

Mijn ruggengraat en ik nu: Hahahahaha! Een jaar basisschool spoelt zo’n principe heel makkelijk door de WC, blijkt.

Glitterende betoverende wondershirts

Het begon met een kledingitem dat ik ‘nevernooitniet’ in de kledingkast van mijn zoon wilde aantreffen. Shirts met glinsterende superhelden, felgekleurde figuren en Disney-hoofdpersonen: ik kon me op geen enkele manier voorstellen dat ik zou zwichten voor een ‘verandershirt’. Ofwel tovershirts, wrijfshirts, wondershirts, je weet wel: shirts met pailletjes in een figuurtje en als je de pailletten naar de andere kant wrijft, komt er een ander figuurtje tevoorschijn. Van superhelden tot eenhoorns en van dino’s tot grappige teksten: er bestaan ontelbaar veel varianten van deze glinsterende kledingstukken. Eigenlijk is al lang geen sprake meer van een rage, want de shirts zitten inmiddels in de vaste collectie van veel winkelketens.

Hoe dan ook kan het op groot enthousiasme rekenen van kinderen. Ieder nieuw tovershirt kan in de kleuterklas op aandacht rekenen:

*wrijf wrijf wrijf *
‘Cool’!

Erg aandoenlijk om te zien allemaal, maar mijn hemel wat een vreselijke dingen vond ik het. Zoiets kwam écht niet in de zorgvuldig bij elkaar geshopte kledingkast terecht van mijn zoon, hoor.

Maar het bleek onbegonnen werk om het te negeren. Inmiddels hangen in de kledingkast van mijn zoon drie verandershirts. Niet alle drie onder dwang gekocht.

Mijn hoofd tolt

Na de wrijfshirts volgden in zijn klas de vriendenboekjes, waar ik er vorig jaar zeker 20 van heb ingevuld. En nu zijn er dus die tollen die je af kunt schieten. BeyBlades heten ze.

Toen hij er een tijdje terug mee thuis kwam, had ik geen idee waar hij het over had. Ik googelde op ‘blee blee’, want dat is hoe hij het uitsprak, en bevond me ineens in een groot oerwoud met allerlei verschillende tollen, afschietapparaatjes en veel te prijzige plastic bakken waar je die dingen in kunt afschieten. Met een tollend hoofd klikte ik weer weg. Wat een onzin. Gaan we niet doen. Lekker bij je vriendje mee spelen.

Dat duurde een paar dagen en toen was er toch plots eentje in ons huishouden. Met dank aan mijn lief. Inmiddels is BleyBlade nummer 2 bezorgd in een schoen bij de haard en ongetwijfeld zal er zo’n overpriced afwasbak met pakjesavond in de juten zak zitten.

Weak!

Ach.

De verandershirts worden nog steeds met plezier gedragen, er wordt dagelijks fanatiek gespeeld met de tollen en een nieuw vriendenboekje gaat alweer rond.

Ondertussen zijn er genoeg ‘rages’ die het niet gehaald hebben in ons huishouden. Tot nu toe dan, hè…