De weg naar adoptie #6: Alternatieven voor adoptie

Onze reis naar een gezin is duidelijk een niet te plannen reis met hier en daar scherpe bochten. Toch blijft de wens, ‘het einddoel’, overeind: we willen graag een kindje laten meedelen in ons leven en onze liefde. De situatie in het adoptietraject biedt op korte termijn geen vooruitgang, zoals je in mijn vorige blog kon lezen. Hierdoor zijn we gaan kijken naar andere mogelijkheden om een gezin te vormen, eventuele alternatieven voor adoptie.

Pleegkind

Het is natuurlijk erg persoonlijk om te kiezen voor pleegzorg, net zoals adoptie. Iedereen heeft zijn eigen overtuigingen en gevoelens hierbij. Mijn man en ik hebben beide hetzelfde gevoel bij pleegzorg en dat is prettig. We vinden het erg mooi dat het bestaat en hebben veel waardering voor de ouders die een pleegkind in hun gezin opnemen. Het zijn vaak complexe situaties zijn waarin het kind verzeild is (geraakt). Mijn gevoel geeft aan dat ik hier in de toekomst zeker nog over wil nadenken. Maar de wens van ons ‘eigen’ kindje, waar wij volledig zeggenschap over hebben, zou ik eerst graag vervuld willen hebben. Voor alle duidelijkheid: we hebben niets tegen pleegzorg en voelen veel respect en waardering voor alle ouders die zich hiervoor in zetten.

Draagmoederschap

Draagmoederschap is niet een onderwerp dat je heel makkelijk bij de koffie aansnijdt. Mijn man en ik hebben het er samen wel over gehad, maar we hebben dit nooit aan iemand om ons heen gevraagd. Het is een zwaar onderwerp om te bespreken en het is geen makkelijk traject. Op het moment dat we onze kinderwens en het uitblijven van de zwangerschap met onze naaste familie hadden gedeeld, kwam er na een paar dagen het aanbod van mijn moeder. Ze had erover nagedacht en ze wil graag als draagmoeder voor ons kindje fungeren. Ze had er duidelijk al werk van gemaakt en was zelfs bereid om naar het buitenland hiervoor te gaan. Het was ontzettend mooi en bijzonder dat ze dit voor ons wilde doen. Niet veel later –zonder hierover met anderen gesproken te hebben- bood mijn schoonmoeder ons dit ook aan. We hadden even nodig om hierover te denken en ons te verdiepen. Wat is er in Nederland mogelijk op het gebied van draagmoederschap, wat zijn de voorwaarden en de risico’s voor alle partijen? Zijn de regels in andere landen ruimer? We hebben ons goed ingelezen en hoewel dit een goede kans zou kunnen betekenen om een kindje te krijgen, willen en durven we het risico met onze moeders niet te nemen. Dit risico heeft te maken met de leeftijdgrens van de draagmoeder en de gedachte aan de risico’s die onze moeders -die ons door dik en dun steunen- lopen door deze zwangerschap en de kans dat er iets mis zou gaan, is ondraagbaar.

We blijven bij adoptie, of toch niet?

Buiten eerder genoemde opties blijft er verder niet veel over waar we beiden achter staan. We komen terug op de eerste gedachte over adoptie en onze motivatie waarom we voor adoptie gaan. Ergens is er een kindje zonder ouders en dit zou een super match zijn met onze wens. Zo gezegd, zo gedaan blijkt in de praktijk wat lastiger. Toch blijven we contact houden met het adoptiebureau en blijven we peilen naar de stand van zaken. Ondertussen hebben goede vrienden van ons zich helemaal verdiept in draagmoederschap. Uit het niets bieden ze ons dit aan als we weer eens vertellen over de tegenslagen en het bijstellen van onze verwachtingen in de adoptiewereld. Overstelpt door dit bijzondere aanbod, duiken we nogmaals in de mogelijkheden. Mijn man en ik zijn ervan overtuigd dat –ondanks dat deze vrienden geen familie van ons zijn- we ze ons kindje helemaal toevertrouwen. Als we hierover contact opnemen met het ziekenhuis en duidelijk wordt dat het niet mogelijk is, valt het enorm tegen. We praten hier met onze vrienden over en dat is en blijft bijzonder: het geeft aan dat onze band niet een gewone vriendschap is, maar heel erg intens. Het is mooi om hiervan bewust te zijn die voortgekomen is uit deze mogelijkheid, hoe jammer het ook is dat het geen realiteit mocht worden.

En nu verder…

We blijven bij ons adoptietraject. We voelen ons gesterkt door gezinnen met adoptiekinderen om ons heen waar we contact mee hebben. Dat geeft energie en biedt hoop voor onze toekomst. Het is zo mooi en bijzonder om hier nu alvast van mee te mogen genieten. Ondertussen hebben we toch de vakantieplannen doorgezet en gaan we op zoek naar een zonnige plek om even helemaal tot rust te komen. En dan denken we even terug aan de flexibiliteit die we hebben als gezin zonder kinderen. We proberen er van te genieten. De komende dagen gaan we ons richten op maar één keuze: waar gaan we heen: Amerika, Thailand, Afrika of toch Japan?

Cat en haar man zitten middenin het adoptieproces. Op MeerVoorMamas.nl schrijft ze over de reis naar hun langverwachte kindje. Cat schrijft onder een pseudoniem. Lees alle delen van ‘de weg naar adoptie’: Deel 1: in blijde afwachting Deel 2: we zijn goedgekeurd! Deel 3: de kinderkamer inrichten, blauw of roze? Deel 4: de intake bij het adoptiebureau Deel 5: Onze wens even pauzeren Deel 7: Een plotselinge wending Deel 8: Wachten op het telefoontje Deel 9: Spanning bij iedere anonieme beller Deel 10: Is mijn kinderwens wel groot genoeg? Deel 11: De feestdagen door zonder kinderen Deel 12: Een nieuw jaar met hopelijk nieuwe kansen Deel 13: Adoptiewereld in beweging Deel 14: Boeken over adoptie Deel 15: Op zoek naar kracht en energie

(Headerfoto: Pixabay)