De weg naar adoptie #1: In blijde afwachting

Zouden we al zwanger zijn? Of misschien is de zwangerschap al bijna voldragen? Of zou ons kindje al geboren zijn? Deze vragen houden me vaak bezig. Ik dagdroom er soms over. Antwoorden heb ik helaas nog niet gekregen.

Dit gaat niet om een zwangerschap die ik zelf mag uitdragen of om een zwangerschap gedragen door een draagmoeder. Dit gaat over onze reis naar een gezin, naar een kindje dat we graag de kans op twee liefdevolle ouders bieden. Onze zwangerschap van een kindje dat we gaan adopteren.

Zwanger worden: niet altijd vanzelfsprekend

Waarom willen jullie adopteren? Hebben jullie zelf al kinderen? Of lukt het niet? En, ligt dat dan aan je man of aan jou? Tientallen vragen, misschien wel bijna honderd keer uitgelegd. Dat doen we zelfs graag. Al is het maar om het feit te onderstrepen dat alle ‘geplande’ of ‘onverwachte’ zwangerschappen geen gewone zwangerschappen zijn, maar dat het echte wondertjes zijn. Keer op keer is en blijft het een wonder. Een echt wonder om zwanger te worden, te zijn en te bevallen. Verwacht nou niet dat ik alles romantiseer, dat ik alles ervoor over heb om zwanger te worden of dat ik alles door een roze bril zie. Het lijkt soms een droomplaatje, maar uit ervaring weet ik dat het afzien is: alle hormonen die ongevraagd je lichaam door razen, alle ongemakken die erbij horen en je partner die nergens last van heeft.

Op het moment dat je iets deelt over een uitblijvende zwangerschap of een miskraam, dan verbaast het me vaak hoeveel koppels niet ‘spontaan’ zwanger zijn geworden. Of waarbij er een miskraam was of zelfs meerdere alvorens hun eerste kindje gezond ter wereld kwam.

Adoptie: een lange en spannende reis

Onze reis naar een gezin duurt wat langer dan een gemiddelde zwangerschap. In totaal al meer dan 5 jaar. Hiervan zijn we al ruim 2 jaar bezig om een kindje te adopteren. Dat lijkt vrij lang als je het vergelijkt met een zwangerschap, maar in adoptieland is dit nog maar kort. Toch verwachten we over niet al te lange tijd (vanuit adoptieland gezien) papa en mama te mogen worden van ons eerste kindje.

Begin van dit jaar hebben we de themabijeenkomsten van de Stichting Adoptie Voorzieningen gevolgd. Vervolgens hebben we een gezinsonderzoek van de Raad van Kinderbescherming gehad. Met als uitkomst van het onderzoek een rapport dat inzicht biedt in wie wij als persoon zijn, maar ook in wat voor een soort ouder we verwachten te gaan worden. Het advies dat in het rapport staat is onderdeel van het rapport en vormde voor ons een belangrijk punt. Dit advies geeft namelijk aan of je 1 of 2 kinderen mag adopteren en tot en met welke leeftijd. Erg spannend om dat te bespreken. Dit rapport ligt nu ergens op een bureau, in afwachting van de goedkeuring van de minister. En zodra deze goedkeuring binnen is, slaat ons hart over en zullen we opgelucht en blij zijn. Blij met de beginseltoestemming, blij met het afronden van deze spannende fase, blij om door te morgen naar de volgende halte.

Dromen

En als ik dan op een regenachtige dag uit het raam staar en weg droom, dan reizen mijn gedachten naar een ver land. Een land waar er een kindje ter wereld komt dat een net iets andere start heeft gemaakt dan de meeste kinderen. Een kindje dat meer dan welkom is in ons gezin. Een kindje waarvan wij dolgraag ouders willen worden. Een kindje dat dit lange proces en al deze haltes als sneeuw voor de zon zal laten verdwijnen.

Cat en haar man zitten middenin het adoptieproces. Op MeerVoorMamas.nl schrijft ze over de reis naar hun langverwachte kindje. Cat schrijft onder een pseudoniem.