De weg naar adoptie #5: Onze wens even pauzeren

Hoe kun je deze diepe wens, het verlangen naar een kindje pauzeren? 'Ga vooral veel leuke dingen doen', wordt ons te pas en te onpas aangeraden. Geniet van het uitslapen en de wasmand, vooral dat die laatste niet uitpuilt en je elke dag een wasje moet draaien om alles schoon te houden. Natuurlijk doen mijn man en ik dit ook. Nu wil ik geen ouders jaloers maken, maar het uitslapen is ook echt heerlijk. Het is fantastisch om even een boek te kunnen lezen of op de bank te ploffen voor je favoriete serie. Maar we zouden het zo opgeven en inruilen voor bergen was, luiers verschonen en tassen vol met pakjes snoetenpoetsers.

Rustmoment

Bij ons beide duurt het een paar dagen voordat het nieuws rondom de ‘pauze’ in het adoptieproces binnenkomt. Zoals in mijn vorige blog beschreven, zijn er andere koppels die nu in een veel moeilijker pakket zitten wat betreft het nieuws van de tijdelijke ‘stop’ in het adoptieproces uit Nigeria. Daar denken we ook vaak aan. Toch moeten we ook met onze emoties dealen en deze onder ogen komen. Mijn man en ik hebben beide een andere manier van het werken van de emoties. Ikzelf had tijdens het gesprek meteen ideeën over een heerlijke vakantie, misschien wel verhuizen naar een grotere woning en vooral eindelijk weer even te gaan leven. Het is niet dat we nu niet leven hoor, het is alleen dat de focus op adoptie ligt (en vooral op financieel gebied) en we hierdoor onszelf niet heel veel gunnen. Mijn man daarentegen is meteen aangeslagen. Zijn emoties komen gelijk naar boven: boosheid, teleurstelling en onmacht zijn de eerste voelbare emoties. Een paar dagen later zijn de rollen omgedraaid. Mijn man is vooruit aan het kijken en heeft al volop suggesties voor de volgende vakantie. De reis lijkt al bijna te zijn geboekt. Ik daarentegen merk dat ik vastloop met mijn emoties. De boosheid zit er zeker, ook goed voelbaar. De teleurstelling wint het meestal. Door veel te praten hierover, komen we na een paar dagen weer op één lijn te zitten met onze gevoelens. Even de balans opmaken: hoe staan we er nu voor?

Andere mogelijkheden

We hebben na een paar weken contact met het adoptiebureau (vergunninghouder) om te peilen hoe het ervoor staat. Dit geeft niet heel veel zekerheid, maar wel iets meer duidelijkheid. Er schijnt een lichte verschuiving te zijn in het probleem. Het is nog niet opgelost, maar een nieuw probleem dient zich aan. Een probleem dat makkelijker op te lossen is. Toch geeft het adoptiebureau geen garantie dat het opgelost wordt. Toch willen ze niet zomaar dit goede contact met Nigeria aan de kant zetten en maken er werk van. Het wordt ons aangeraden om ook eens naar andere mogelijkheden te kijken. Dat betekent: naar andere adoptiebureaus kijken en andere landen overwegen. Dat is nogal wat. We hebben afgelopen maanden dit proces doorlopen en bewuste keuzes gemaakt. Nu overstappen naar een ander adoptiebureau gaat extra tijd (en geld) kosten. Niet dat dit onoverkomelijk is, maar de wachttijd voor de meeste andere landen waarvoor wij zouden kunnen gaan is behoorlijk lang. De grote vraag hierbij is of we dit gaan volhouden. Hoe lang kunnen we onze wens nog vooruitschuiven? Hoe lang zijn de emoties rondom de ongewenste kinderloosheid nog draagbaar? De vriendelijke dame van het adoptiebureau geeft aan de komende dagen belangrijke stappen te kunnen gaan zetten die meer inzicht kunnen geven in hoe de toekomst er wat betreft adopteren vanuit Nigeria uit kan zien. We eindigen het gesprek met de afspraak om over een aantal weken terug te bellen.

De volgende stappen

Mijn man en ik bespreken de situatie en besluiten om toch echt even rust te nemen van adoptie. We hebben de landen nog eens doorgekeken en laten het allemaal bezinken. We bellen het adoptiebureau over een paar weken terug en gaan dan beslissen wat we gaan doen: wachten op het adoptieproces in Nigeria of toch overstappen en kiezen voor een ander land. We willen nog niet aan de keuze denken, want het netwerk rondom adoptieouders in Nigeria voelt zo fijn en warm en de gedachte aan een kindje uit dit land maakt ons blij. Toch maar een poging wagen om veel leuke dingen te gaan doen. Het eerste etentje met bezoek aan de bioscoop staat al in de agenda. En misschien toch eens zoeken naar een leuke vakantiebestemming.

Cat en haar man zitten middenin het adoptieproces. Op MeerVoorMamas.nl schrijft ze over de reis naar hun langverwachte kindje. Cat schrijft onder een pseudoniem.

Lees alle delen van ‘de weg naar adoptie’: Deel 1: in blijde afwachting Deel 2: we zijn goedgekeurd! Deel 3: de kinderkamer inrichten, blauw of roze? Deel 4: de intake bij het adoptiebureau Deel 6: Alternatieven voor adoptie Deel 7: Een plotselinge wending Deel 8: Wachten op het telefoontje Deel 9: Spanning bij iedere anonieme beller Deel 10: Is mijn kinderwens wel groot genoeg? Deel 11: De feestdagen door zonder kinderen Deel 12: Een nieuw jaar met hopelijk nieuwe kansen Deel 13: Adoptiewereld in beweging Deel 14: Boeken over adoptie Deel 15: Op zoek naar kracht en energie

(Headerfoto: Pixabay)