De weg naar adoptie #13: Adoptiewereld in beweging

Opeens is er bericht. Een bericht van aspirant adoptievrienden waarmee we de verplichte cursus in Utrecht (van Stichting Adoptievoorzieningen) hebben gevolgd. Ze hebben een belangrijk bericht gekregen van hun adoptiebureau: er zijn mogelijk kinderen waarvan zij ouders mogen worden! Ongelofelijk om dit te lezen. Een flits van vreugde en blijdschap schiet door me heen, gevolgd door opluchting. Het is begonnen: de eerste buitenlandse adoptie in onze groep lijkt eraan te komen.

Deze lieve mensen mogen ouders gaan worden van 3 mooie kinderen. Wat een ontzettende mooie kans en uitdaging tegelijkertijd. We duimen mee dat ze vlug zekerheid mogen krijgen over hun gezinsuitbreiding.

Een positieve stap zonder te bewegen

Een paar dagen later bellen we ons adoptiebureau. Iets dat we regelmatig doen om even de stand van zaken te bespreken en te weten te komen of er nog nieuws is. Natuurlijk delen ze belangrijk nieuws via de email, maar deze manier van contact is wel heel prettig. Even een moment om gedachtes te delen en vragen te stellen. Zo ook deze ochtend. Een vriendelijke medewerkster die we al vaker hebben gesproken beantwoordde de telefoon. Ze gaf ons het gevoel alle tijd te hebben om onze vragen te beantwoorden. Het liefst willen we natuurlijk weten wanneer we ons kindje mogen gaan ophalen, maar dat is een vraag die niet te beantwoorden is. Wel hoorden we dat de wachtlijst er goed uitziet. Dat wil zeggen dat er vrij weinig mensen op de lijst staan momenteel en dat ons profiel van special needs en de leeftijdgrens er goed uitzien. Dat geeft moed. Het zegt niets over de toekomst en biedt geen zekerheid. Toch lucht het ons beide op om zoiets te horen. Tevens bespreken we mogelijkheden om ons profiel te verbreden en wat handig is. Ook nu is het weer zo fijn om te wisselen van gedachten met ervaringsdeskundigen. Ze geven aan wat mogelijk is, maar ook wat misschien –gezien de huidige wachtlijst- een goede stap is om te zetten.

Aan het einde van het gesprek besluiten we alles te laten zoals het is. We laten de informatie even bezinken. Dan gaat ons gesprek over 2019: zou het dan toch echt ons jaar worden? Bij het toelaten van die gedachte krijgen we allebei een glimlach op ons gezicht. Er blijkt weer een sprankje hoop te zijn toegelaten in ons hart. Nu gaan we ons best doen om dit vast te houden.

Terug in de wachtstand

Eerst nog even meegenieten van andere mensen die onderweg zijn naar een gezin. Wat een spanning en ook regelwerk komt er bij kijken. Gelukkig komt het deels in fases over je heen, want anders zou je er bijna in verdwalen. Daarnaast wordt het ook begeleid, dus je wordt niet (helemaal) aan het lot overgelaten. Hoewel het veel is en zal gaan worden, kunnen we niet wachten om te mogen starten hiermee. Om echt weer bezig te zijn met iets dat naar ons gezin zal gaan leiden. Wachten blijkt toch een vrij saai en moeilijk onderdeel van dit proces te zijn. Dat zien we ook bij de anderen om ons heen. Om de wachttijd toch wat op te vrolijken, duiken we alvast de vakantiebrochures in. Een weekje zon in het voorjaar klinkt niet slecht, toch?

Cat en haar man zitten middenin het adoptieproces. Op MeerVoorMamas.nl schrijft ze over de reis naar hun langverwachte kindje. Cat schrijft onder een pseudoniem.

Lees alle delen van ‘de weg naar adoptie’:

Deel 1: in blijde afwachting

Deel 2: we zijn goedgekeurd!

Deel 3: de kinderkamer inrichten, blauw of roze?

Deel 4: de intake bij het adoptiebureau

Deel 5: Onze wens even pauzeren

Deel 6: Alternatieven voor adoptie

Deel 7: Een plotselinge wending

Deel 8: Wachten op het telefoontje

Deel 9: Spanning bij ieder telefoontje

Deel 10: Is mijn kinderwens wel groot genoeg?

Deel 11: De feestdagen door zonder kinderen